
Azerbaycan boyları, Azerbaycan aşiretleri ya da Azerbaycan oymakları, Azerbaycanlı (Azeri), Azerbaycanlılaşmış veya Azerbaycanlıların etnojenezinde rol oynamış topluluklardır. Bu toplulukların bazıları Azerbaycanlıların etnografik bir grubu olarak kabul edilmektedir ve dilleri Azerbaycan dilinin lehçeleri olarak değerlendirilmektedir.
Tarihi
| ]Erken dönemler
| ]Azerbaycanlıların etnik kökeninde yerel halklar ve İran boylarının yanı sıra, M.S. 1. binyıldan itibaren Hunlar, Türkçe konuşan Hazarlar, Bulgarlar ve M.S. 2. binyıldan itibaren Oğuz ve Peçenek boyları da yer almaktadır. Türk kökenli bir halk olarak Azerbaycanlıların etnik çekirdeğini; Bayat, Yıva, Afşar ve Beğdili gibi başlıca Oğuz Türk boyları ile Kaçarlar, Halaçlar, Kıpçaklar ve benzeri topluluklar oluşturmaktadır.
Modern Azerbaycan ve Ermenistan topraklarında verimli otlakların bulunması nedeniyle, İlhanlılar, Timurlular ve Osmanlılar döneminde Moğollar, Türkler ve Türkmen toplulukları bölgeye yerleşmişlerdir. Daha sonra bu topluluklar Azerbaycanlılarla bütünleşmişlerdir. 13.-15. yüzyıllarda, eski feodal beylerin toprakları yavaş yavaş göçebe boyların hakimiyetine geçmeye başlamıştır.Terekemeler, 13-14. yüzyıllardan önce Dağıstan'daki Berekey köyüne yerleşmiştir. Terekemelerin kontrol ettikleri topraklar arasında Kuba'nın güneyindeki topraklar da bulunmaktaydı. Karakoyunlu ve Akkoyunlu boyları ise Güney Azerbaycan'na yerleşerek Azerbaycanlıların etnogenezinde iz bırakmışlardır.
Safevilerden Hanlıklara kadar olan dönem
| ]
Azerbaycanlılar, ekonomik yapı, kültür ve yaşam tarzı bakımından birbirinden farklı etnik gruplar geliştirmiştir. Bu etnik grupların bir kısmı, 19. yüzyılın son çeyreğine kadar varlıklarını sürdürmüştür.
Safevi döneminde Kızılbaşlar (Şamlu, , Türkmen, Tekeli, Afşar, Kaçar, Dulkadir, Karamanlı, Karadağlı, Bayat, Rumlu ve Varsak kabilelerinin birliği), Azerbaycan dilinde konuşan bir Türk boyları birliği idi. Safeviler döneminde var olan boylar arasında Kızılbaşlar, özel ayrıcalıklara sahipti ve en iyi otlakların sahibiydiler. Bu boylar arasında; Erivan Vilayeti'ndeki Kaçar-Ahçalı, Ustaclı ve Bayat; Nahçıvan'daki Ustaclı-Kengerli; Azerbaycan Vilayeti'ndeki (Azerbaycan Cumhuriyeti'nin ve Güney Azerbaycan'ın bazı güney bölgeleri) Türkmen, Şamlı ve Karadağlı; Urmiye'deki Afşarlar (17. yüzyılın başlarından itibaren); Karabağ'daki Kaçar-Ziyadoğlu ve diğer kabileler; Şemseddinli ve Kazaklı ile Şirvan vilayetlerindeki Rumlu, Alpavut ve Bayat gibi boylar yer almaktaydı. Safevi döneminde yerleşik nüfusun zayıflığı, göçebelerin yerleşik hayata geçişini yavaşlatmıştı. 17. ve 18. yüzyıllarda bazı boylar yarı göçebe bir yaşam tarzı benimseyerek hem tarımla uğraşmışlar hem de yazın sürülerini otlaklara götürmüşlerdir.Kaçar döneminde Azerbaycan dili, Azerbaycan boylarından oluşan ordunun diliydi.
Safevi döneminde, Karabağ Beylerbeyliği topraklarında faaliyet gösteren boyla, Otuz İkiler ve Yirmi Dörtler olmak üzere iki büyük boy ittifakı kurmuşlardır. Sonradan kurulan Karabağ Hanlığı'nda yaşayan Türk boyları arasında Cavanşir, Kebirli ve Otuziki bulunmaktaydı. Ahmed bey Cavanşir'e göre Penahali Han zamanında Pusyan, Karaçarlı, Cinli, Demircihasanlı, Kızılhacılı, Safikurd, Boyahmedli, Saatli, Kangarlı vb. göçebeler Karabağ Hanlığı'na göç etmişlerdi. Cavanşirler Karabağ'da Azerbaycanlıların yaşadığı köylerde, Cebrayıllılar ise Aras-Sahil bölgesinde faaliyet göstermişlerdir.
Revan Hanlığı'nda yaşayan Türk boyları, Bayat, Kengerli, Akkoyunlu, Karakoyunlu, Eymür, Kaçar ve Karapapak idi. Revan Hanlığı'nın kuzey ve merkezindeki otlakları kontrol eden Türk boyları arasında en büyük boy ittifakları; Karapapaklar (5.000 kişi) ve Eymürler(3.000 göçebe) idi. Bunları sırasıyla; Büyük Çobankara, Saatli, Seyidli-Aksaklı, Muganlı ve Kaçarların Şahdili ile Sadaraklı boyları takip etmekteydi.
| Beylerbeyliklerinin, Hanlıkların ve Sultanlıkların yönetici hanedanları ve boyları | ||
|---|---|---|
| Boy/Aşiret | Oymak | Kontrol ettikleri topraklar |
| Ziyadoğulları Hanedanı | Bayat boyundan Kaçarlar |
|
| Şahsevenler | Cavad Hanlığı | |
| Nahçıvanskiler | Beğdilli boyunun Kenger oymağı. | Nahçıvan Hanlığı |
| Cavanşirler | Afşarlar | Karabağ Hanlığı |
| Serkerler | Hançobanı | Şirvan Hanlığı |
| Müqəddəmlər | Bayat boyundan mukaddemler | Marağa Hanlığı |
| Dulkdiroğulları | Dulkadirler | Şemseddil Sultanlığı |
Türkmençay Antlaşması sonrası dönem
| ]
Rus-İran Savaşı'ndaki (1828) yenilgiden sonra Türk boylarının savaş yeteneklerine değer veren Abbas Mirza; onlara verimli topraklar teklif ederek Aras'ın güneyine yerleşmelerini teşvik etti. Bu boylardan biri olan Eymürler, atalarının toprakları olan Gümrü'den Maku'nun batısındaki bölgeye göç ettiler.
S. Zelensky'ye göre, Yelizavetpol Guberniyası'nın Zengezur Uyezdi'nde 7 Azerbaycan aşireti bulunmaktaydı: Sofulu, Terzili, Saralı, Puşanlı, Giyili, Hocamusaklı, Baharlı. Etnograf ve Kafkas bilimci Mark Kosven; geçmişte Azerbaycanlılar arasında Cavanşir, Demirçihasanlı, Tekle ve Muganlı gruplarının ayırt edilebildiğini, bunların yanı sıra Cebrayıllı, Sarcalı, Sofulu, Geyili, Hocalı-Şıhlı, Ciyilli, Delegarda, Kengerli, İmirli (Eymür) ve benzeri boyların bulunduğunu belirtmektedir. A. D. Yeritsov'un Kazak kazasında bahsettiği ve diğer kazalarda da kaydettiği göçebe aşiretler şunlardır: Eymür, Bayat, Kadırlı, Karakoyunlu, Karahanlı, Kangarlı, Salahlı, Sofulu, Tatlı.
Sovyet Azerbaycanı'nda dört göçebe grup bulunmaktaydı (Eymürler, Padarlar, Şahsevenler ve Karapapaklar). Eymürler Batı Azerbaycan'da, Şahsevenler ise Güney Azerbaycan'da, İran sınırı boyunca yaşamaktaydı.
İran Azerbaycanlıları için aşiret bağları, sosyal ilişkiler açısından öncelikli bir önem taşımıyordu. Bununla birlikte, Türk veya Kürt olmalarına bakılmaksızın, İran Azerbaycanlılarının büyük çoğunluğunun aşiret bağları bulunmaktaydı. En önemli Türk grupları arasında; Meşkin ve Erdebil'in Şahsevenleri, Urmiye ve Sayınkale'nin Afşarları, Maku'daki Bayatlar ve diğer aşiretler yer almaktaydı.
Ana boyların sınıflandırılması
| ]Boy birlikleri
| ]- Dokuz Oğuz (Dokuz). Erivan'ın Garni bölgesinde bir Toguz köyü bulunmaktaydı.
- Karakoyunlu boyları. Bu gruplar; Saatli, Baharlı, Duharlı, Karamanlı, Alpagut, Takırlı, Ayınlı, Hacılı, Ağaçeri, Döğer (Döyer) ve Bayramlı boylarından oluşmaktaydı. Gence, Karabağ ve Revan'da yaşamaktaydılar. 19. yüzyılın başlarında, Hoy-Revan bölgesindeki sayıları 8 bine kadar ulaşmıştı.
- Akkoyunlular. Doğu Anadolu'da yaşayan Musullu, Pürnek, Hamza Hacılı, Afşar, Bayat, İnallı, Özbek, Berahmendli ve Bicanlı gibi boyların birleşmesinden oluşmuştur. Yaşadıkları yerler arasında Hamzalı oymağı; Gence'nin Şüturbasan nahiyesi, Hocalı obası ile Berde'nin Hasankaya ve Ahmedli obaları bulunmaktaydı. 19. yüzyılın başlarında Azerbaycan'da 7-8 bin Akkoyunlu topluluğu yaşamaktaydı.
- Kızılbaşlar. Safevi devletinin başlıca askeri ve siyasi dayanaklarından biriydiler ve Azerbaycan dilini konuşan 7 kabileden oluşuyorlardı: Şamlu, Ustaclı, Rumlu, Tekeli, Afşar, Kaçar ve Zülkadir.
- Yirmidörtler. Terter Nehri kıyısında yer alan Berde merkezli bir bölge, 16. yüzyıldan itibaren bu göçebe boylara verilmiştir. Yirmi dört boy birliği hem Türk (Azerbaycanlı) hem de küçük Kürt boylarını içermekteydi. Kürt boyları yavaş yavaş Azerbaycanlılaşmıştır.
- Otuzikiler. Bu boy birliği hem Türk (Azerbaycanlı) hem de Kürt boylarını içermekteydi. 32 boyun liderleri olarak kabul edilen Mukaddimler ve Cavanşirler de bu birlik içinde yer almaktaydı. 16. yüzyıldan itibaren Berde şehrinin güneyindeki Karabağ Ovası'nda ve bitişiğindeki tarım alanlarında yaşamışlardır.
- Kolani boyu. Türklerden ve Kürtlerden oluşan bir birlikti. Kolaniler, savaşçı, kanunsuz ve kavgacı bir birlik olarak ün salmıştı. Hem Safevileri hem de Osmanlı hükûmetini tanımamışlar ve onlara vergi ödememişlerdir.
24 Oğuz boyu ve onların alt grupları
| ]

- Ulayundluğlar. Azerbaycanlıların etnik kökeninin oluşumunda rol almışlardır. Tamgaları Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan'da bulunmuştur. Ermenistan ve Azerbaycan'daki çeşitli köylere isimlerini vermişlerdir.
- Eymürler. Eymürler, Göygöl'den Ağstafa Nehri'ne kadar uzanan dağlık bölgede yaşayan bir Azeri etnik grubudur.Ağdaş rayonunda Eymur adında bir köy bulunmaktadır. Ermenistan'da Ayrim, Noyemberyan ve Tumanyan rayonlarında bulunan bir köyün adıdır; Büyük Ayrım ise Tiflis ilinin Borçali ilçesinde (modern Ermenistan'ın Tumanyan bölgesinde) bulunan bir köyün adıdır. Küçük Kafkasya ve Kazak rayonuna yayılmış Ayrımlar birçok kola ayrılmıştır.
- Bayındırlar. Bu boyun bir parçası olan Musullu kabilesinin bir kısmı Mugan ve Karabağ'a yerleşmiştir. Azerbaycan ve Ermenistan'da 3 Bayandur köyü bulunmaktadır: Bayandur (Tartar), Bayandur (Şorayel) ve Bayandur (Gorus).
- Bayatlar. Bayatlar, 13. yüzyılda Moğol istilacılarıyla birlikte Azerbaycan'a gelmişlerdir. 15. yüzyılın sonlarında ve 16. yüzyılın başlarında Bayatlar, Kızılbaşlara katılarak Azerbaycan'a göç etmişlerdir. 20. yüzyılda "Bayat" adı, Göyçay, Cavad, Kuba, Şamahı ve Şuşa'da yer adı olarak kaydedilmiştir. Bayatlar, Azerbaycanlıların bir alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir.
- Kaçarlar. Karakoyunluların yıkılışının (1468) ardından Azerbaycan'a göç etmişlerdir ve Akkoyunlular ile Safevilere hizmet etmişlerdir.Kaçar Hanedanı'nın bazı üyeleri, Emir Timur ve Miranşah dönemlerinde zaten Azerbaycan'a yerleşmişti. Kaçarlar, Azerbaycanlıların alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir. Azerbaycanlıların etnik oluşumuna (etnogenezine) doğrudan katılmışlardır.
- . Şah I. Abbas, 1610 yılında Kürt Mukri boyunu yendikten sonra Meraga'yı Azerbaycanlı Mukaddem boyuna vermiştir. Daha önce Karabağ'daki Otuzikiler birliğinin bir parçası olan Mukaddemler, kendi ayrı birliklerini kurmuşlardır. Ahmed Han, Azerbaycan Mukaddim Hanedanı'nın kurucusu olarak kabul edilmektedir. Neraga Hanlığı 1610'dan 1925'e kadar varlığını sürdürmüştür.
- Beğdilliler. Azerbaycan'da Beğdili ile ilgili yer adları bulunmaktadır. Ustaclı boyu Beydili'den, Kengerli ise Ustaclı'dan türemiştir.
- Kengerliler. Kengerliler, 1500 civarında Kafkasya'ya gelmişlerdir. Peçeneklerden geldikleri düşünülse de Kengerliler, Kızılbaş Ustaclılarının bir koluydu. Kengerlilerin kurduğu Kengerli Hanedanı, Nahçıvan Hanlığı'nı yönetmiştir.
- Döğerler. 15. yüzyılın başlarında Karakoyunlularla birlikte kuzey Suriye'den Azerbaycan'a gelmişlerdir. Safevi döneminde Türkmen birliğinin bir parçası olsalar da, 18. yüzyılda birlikleri Otuzikiler birliğiyle bağlantılı boylar arasındaydı. Kabilenin kışlağı, Gence'nin Arazbaşar bölgesindeki Hüseyinli köyünde yer almaktaydı. Şemkir ve Terter'de Düyerli adında köyler bulunmaktadır.
- Afşarlar. Afşarlar, Karakoyunlu, Akkoyunlu ve Safevi devletlerine hizmet etmiştir. Afşarlar, Azerbaycanlıların bir alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir. Afşarlar kendilerine "Azeri" olarak adlandırmaktadır. Bu boy; Cevanşirler, Kebirliler, Şadlılar ve Şamlıların soyunu oluşturmuştur. Afşarlardan türeyen hanedanlar arasında; Nadir Şah'ın önderliğinde iktidara gelen Afşar Hanedanı, Karabağ Hanlığı'nı yöneten Cevanşirler, Aşurbeyovlar ve Urmiye hanları bulunmaktadır.
- Şamlu oymağı. Bazı kaynaklara göre, Ankara Savaşı'ndan sonra Emir Timur; Şam'dan (Suriye) birçok Türkmen savaşçısını esir alıp Semerkant'a göndermek istemiştir. Ancak Safevi Şeyhi Hoca Alaeddin Ali'nin ısrarı üzerine Erdebil'de kalmışlardır. Şamlı oymağı, Safevi Devleti'ni kuran yedi önemli Kızılbaş oymağından biriydi.
- Cavanşirler. Cevanşir boyunun kökeni Afşarların soyundan gelen Behmenli boy birliğinin Sarıcalı boyudur. 13-14. yüzyıllarda Orta Asya'dan göç etmişlerdir. Bu boydan ortaya çıkan Cavanşirler Karabağ Hanlığı'nı yönetmiştir. Boyun önde gelen temsilcileri arasında Hurşidbanu Natevan, Behbud Han Cevanşir ve Han Şuşinski bulunmaktadır.
- İğdirler. İğdirler, günümüzde Azerbaycanlıların yaşadığı Türkiye'nin Iğdır ilçesine adını vermiştir. 1727 yılında bu boyla bağlantılı köyler, Revan, Gence ve Urmiye'de bulunmaktaydı.
- Kargınlar. Dulkadiroğulları ile birlikte Azerbaycan'a göç etmişlerdir. 1591 ve 1727 tarihli kaynaklarda Şerur'da yaşadıkları belirtilmektedir.
- Kınıklar. Azerbaycan yer adlarında izleri görülmektedir.Selçuklular bu boydan gelmektedir. Kınıklar; 1591 yılında Revan eyaletinin 'Kınık Hacı' köyünde yaşamaktaydılar.
- Peçenekler. 13. yüzyılda Azerbaycan'a gelmişlerdir. 1593 yılında Berde kazasında, 1727 yılında ise Gence vilayetinin Akıncı nahiyesinde küçük bir Peçenek obası bulunmaktaydı.
- Salurlar. Büyük bir kısmı Azerbaycan ve İran'da yaşamaktaydı. Azerbaycanlı şair Kadı Burhaneddin bu boydan gelmektedir. Boyun küçük bir kısmı Erdebil ve Revan eyaletlerinde yaşamaktaydı.
- Tekeliler. Tekeli boyu Tekelere dahildir ve Oğuzların Salur boyundandırlar. Azerbaycan'ın Hızı rayonunda, Kuba'nın Gültepe (önceki adıyla Teke Şıhı) köyünde, Gürcistan'ın Marneuli rayonunda ve Ermenistan'ın Dereçiçek kasabasında 'Tekeli' yerleşimleri bulunmaktadır (Tekeli (Marneuli), Tekeli (Dereçiçek)).
- Yazırlar. Gence rayonunda bu boyun adını taşıyan bir çay bulunmaktadır.
- Yıvalar. Bu boyun bir kısmı Azerbaycanlılarla bütünleşmiştir.Baharlı oymağı bu boydan gelmektedir.
- Baharlılar. Karakoyunlu Devleti'nin yıkılışının ardından Baharlılar Azerbaycan'a yerleşmişlerdir. Safeviler döneminde ise bu boy çok fazla sahneye çıkmamıştır. Baharlılar Azerbaycanlıların bir etnik grubu sayılmaktadırlar. Tarihsel olarak Şuşa ve Zengezur'da yaşamışlardır. Karabağ'da 'Baharlı' adıyla çeşitli toponimler bulunmaktadır.
- Yüreğirler. Bu boyun Dulkadiroğulları ile birlikte Azerbaycan'a göç ettiği ve Gence'nin Zeyem bölgesinde yerleştiği düşünülmektedir.
Azerbaycanlıların alt etnik grupları
| ]
- Karadağlılar. Azerbaycanlılar, Türk kökenli bir etnik gruptur. İran'ın kuzeybatısındaki Karadağ Yaylası'nda yaşamışlardır. Yarı göçebe bir hayat tarzı sürmüşlerdir. Kültürel açıdan komşuları olan Şahsevenlere yakındırlar. Yedi kola bölünmüşlerdir.
- Karagözlüler. Karagözlüler İran'ın Hamedan ostanında yaşamaktadırlar. Azerbaycanlıların bir etnik grubudurlar. Boy, Aşıklı, Hacılı, Hudebandlı ve Özbekli kollarına ayrılmıştır. Azerbaycan'ın Zengilan ve Şabran rayonlarında Karagözlü köyleri bulunmaktadır.
- Neferler. Azerbaycanlıların bir etnik grubudur. Neferler İran'ın Fars, Tahran ve Luristan ostanlarında yaşamaktadırlar.
- Aynallu. Azerbaycan dilinin Aynallu lehçesini konuşmaktadırlar.
- Muganlı. Şahsevenlerin bir kolu olan bu boy, 19. yüzyılın başlarında 8 koldan oluşmaktaydı. 1759 yılında Kubalı Fethali Han'ın Salyan'ı işgal etmesinden sonra Mugan Ovası'ndaki Şahsevenlerin bir kısmını Kuba Hanlığı'na göç etmiştir. Akademisyen Nikolai Dubrovin, Kuba Hanlığı nüfusundan bahsederken, Azerbaycanlılar ve Lezginlerin yanı sıra Moğol kökenli olan Muganlardan da söz etmiştir.
- Terekemeler. Terekemeler, Dağıstan'da, Türkiye'de ve Azerbaycan'ın orta ve güney bölgelerinde yaşayan Azerbaycanlılardan oluşan bir etnik gruptur. Bilimsel literatürde, Karapapaklar, Padarlar ve Şahsevenlerin hepsinin sığır yetiştiriciliğiyle uğraştığı göz önünde bulundurularak, her üçü için de genel olarak "Terekeme" adı kullanılmıştır.
- Karapapaklar. Azerbaycanlılardan oluşan bir etnik gruptur ve Azerbaycan dilini konuşmaktadırlar. Türkiye'de (Kars ve Iğdır), kuzeybatı İran'da, batı Azerbaycan'da (Kazak ve Ağstafa rayonları) ve Borçalı'da yaşamaktadırlar. Tarkib (diğer adıyla "Borçalı", yani "han boyu"); Saral, Arablı, Canahmedli, Çaharlı ve Ulaşlı boylarına ayrılmaktadırlar.
- . Oğuz boylarından ve Azerbaycanlıların etnik gruplarından biridir. Hülagüler döneminde Türkistan'dan Azerbaycan'a (Aras'tan güneye) göç etmişlerdir. Modern Azerbaycan Cumhuriyeti topraklarına ise 16. yüzyılda göç etmişlerdir. Diğer Azerbaycan etnik gruplarına kıyasla, özellikle günlük yarı göçebe hayvancılık faaliyetlerinde, gelenek ve göreneklerini ekonomilerinde ve günlük yaşamlarında daha uzun süre korumayı başarmışlardır. Azerbaycan ve Dağıstan'da Padar köyleri, Şamahı'da ise bir Padar mahallesi bulunmaktadır.
- Şahsevenler. Azerbaycan etnik grubudurlar. ƏAğırlıklı olarak İran'a ve Aras'ın güneyindeki Cebrayil Ovası'na yerleşmişlerdir.İnanlı, Bağdadi, Usanlu ve başka kollara bölünmüşlerdir. Kazak rayonundaki yerleşim yerlerinin isimlerinde adları geçen Kadirli ve Karalal boyları da Şahsevenlerin kolları olarak kabul edilmekteydi. Şahsevenler, Kuba'daki Erdebil Mahallesi'ni ve Ahmedli'deki Abşeron köyünü kurmuşlardır. Gence'de bir Şahsevenler mahallesi ve camisi bulunmaktadır.
Diğer gruplar
| ]- Eynular (Abdallar). Azerbaycanlılarda bazı Abdal unsurları görülmektedir. "Abdal" adı, Eftalitlerle (Ak Hunlar) ilişkilendirilen bir Eynu adıdır.Laçın şehrinin eski adı olan "Abdalyar", Abdal boyundan gelmektedir.
- Alpagutlar."Aşair-i terekeme-i Şirvan" olarak adlandırılırlar. Gence, Çukursaad ve Şirvan'da yaşamışlardır.
- Arıklılar. Yaylaları Gence'nin Şemkirbasan bölgesinde, kışlakları ise Köhneli köyünde yer almaktaydı.
- Burçoğlu. Borçalı adını bu boydan almıştır. 17. yüzyılda Borçalı'ya yerleşmiş bir Türk boyudur.
- Dulkadirler. Şeyh Haydar döneminde Azerbaycan'a göç etmişlerdir. 1593 ve 1727 tarihli tahrir defterlerinde Dulkadirli boyuna dahil olan Söklü, Hacılar (Gence, Hoy), Şemseddinli ve Gavurgalı (Gence) obaları kaydedilmiştir.
- Hançobanlılar. Kafkas tarihçisi Semyon Bronevsky bu boyu Tatarlar (Azerbaycan Türkleri) olarak tanımlamış ve sayılarını 700 olarak belirtmiştir. Şirvan Hanlığı'nı yöneten Serkerler bu boydan gelmektedir.
- Halaçlar. Adam Olearius 17. yüzyılda Muğan'da yaşadıklarını belirtmiştir. Halaçlar 19. yüzyılda Avşarlara dahil olmuşlardır. 1864 yılında Miyane ve Cemalabad etrafında yaşadıkları hakkında bilgiler bulunmaktadır. 1951 yılında Azerbaycan'da kalan Halaçlar, Astara yakınlarında bir tireden (küçük kabile kolu) ibarettiler.
- Orlatlar. Bu boydan, 14. yüzyılın sonlarında Şeki Prensliği'ni yöneten Orlat Hanedanı ortaya çıkmıştır. Orlat Hanedanı, Türkçe konuşan bir Moğol hanedanı olup daha sonra Azerbaycanlılaşmıştır.
- Sor-sor (sur-sur). 1739'da Kuba ve Derbent hanlıklarına yerleştirilen Azerbaycan dili konuşan bir boydur.
- Rumlular. Safevi Devleti'nin kurulmasında iştirak etmişlerdir. 1593 yılında Gence'nin Karakar nahiyesinde Ekinci Urumlu ve İnce Urumlu adlı iki oba bulunmaktaydı.
Şecereler ve hikayeler
| ]Oğuz Kağan Efsanesi
| ]
İlhanlı âlimi Reşîdüddîn Fazlullah-ı Hemedânî'nin "Câmiu't-Tevârîh" adlı eseri, Türk kabilelerinin kökeni ve Oğuz Kağan efsanesi olan Oğuzname hakkında bilgi vermektedir. Bu eserin yazıldığı dönemde Türk halklarının ve boylarının tarihi için kullanılan başlıca kaynaklar, hem Azerbaycan'ın yerel Türk ortamında mevcut olan kaynaklar hem de Orta Asya ve Doğu Türkistan'dan gelen çok sayıda göçmenin getirdiği soyağacı efsaneleriydi.
Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan, Oğuz Han ve torunu Bayındır Han'ın soyundan geldiğini iddia etmekteydi. Akkoyunlu İmparatorluğu'nda Bayındır tamgasının (mührünün) devlet sembolü olarak kullanılmasını başlattı. Bu nedenle, Bayındır tamgası Akkoyunlu sikkelerinde, resmi belgelerinde, yazıtlarında ve bayraklarında bulunur. Akkoyunlu sultanları döneminde yazıldığı düşünülen "Dede Korkut Kitabı" destanında, Bayındır Han'ın soyunun Oğuz Han'ın oğlu 'dan değil, adı başka hiçbir yerde geçmeyen Kam Han'dan geldiği yazılıdır. Uzun Hasan'ın emriyle yazılan "Kitab-ı Diyarbekriyye"de, Akkoyunluların atalarının isimleri Oğuz efsaneleri ve hükümdarlarıyla ilgili isimler olarak kullanılmıştır.
Oğuz şifahi geneoloji gelenekleri ya Anadolu'da ya da Azerbaycan'da yazıya alınmıştır. 15. yüzyılda Azerbaycan Türkleri arasında Oğuz şecere efsanelerinin yayılması hakkındaki kanıtlardan biri de Oğuzların Bayat boyundan olan Hasan bin Mahmud'un "Oğuzname"den faydalanarak yazdığı "Cam-i Cem-ayin" eseridir. Hasan bin Mahmud', Mekke'ye Oğuzname'nin el yazmasını da götürmüştür. Mukaddes topraklara giden bir Azerbaycan Türk'ünün yanında Oğuz soyağacı geleneğine ait bir el yazmasının bulunması, bu tür edebiyatın toplum üzerindeki güçlü etkisini göstermektedir.
Dede Korkut Kitabı ve diğer kaynaklardan elde edilen bilgiler
| ]"Dede Korkut" Destanı'nda, Oğuz kağanlarının yaşamları ve faaliyetleri anlatılmaktadır. Destandaki bazı olaylar Orta Asya'da geçmekle birlikte, destan geleneğinin Anadolu ve Azerbaycan'a ulaşması sonucunda, eserde yer alan olayların bu bölgelerde gerçekleştiği kaydedilmiştir. Hatta bu süreçte, söz konusu coğrafyalarda ortaya çıkan yeni kabilelerin (destanın yeni kollarının) esere eklenmiş olması da mümkündür. Destanın ana kahramanlarından biri olan Salur kabilesinin temsilcisi Kazan Han, 9.-10. yüzyıllarda Orta Asya'da "kafir" Peçeneklere karşı savaşan, bazen kazanan bazen kaybeden bir Oğuz hanı olarak anlatılmıştır. Tüm savaşlar onun hükümdarlığı döneminde gerçekleşmese de, zamanla Kazan Han, Oğuz-Peçenek mücadelesinin ortak kahramanı haline gelmiştir.
"Cam-i Cem-ayin"de Halife Memun döneminde Oğuz hanlarından Toktemur'un Gürcistan ve Rum'a hücum ettiği bildirilmektedir. "Kitabi-Diyarbakriyye"de ise henüz İslam peygamberinin yaşadığı dönemde Bayındırların Azerbaycan'a geldiği yazılıdır. "Bahrü'l-Ensâb"da da Bayındırların Azerbaycan ve Doğu Anadolu'da yerleşmeleri aynı döneme tarihlenmektedir. Buna rağmen, Selçuklulardan önceki Türk akınlarının Dede Korkut Kitabı'nın tarihsel çekirdeğini oluşturduğu söylenemez. Sadece bu kaynakların verdiği bilgiler, destanda geçen olayların Siriderya'nın kuzeyinden çıkarılarak Doğu Anadolu ve Azerbaycan'a tatbik edilmesini kolaylaştırmıştır. Bu eserde destan, dış kaynaklı folklorik unsurlar, diğer Türkler ve milletlerle ilgili öğeler ile Oğuzların Anadolu ve Azerbaycan'a Selçuklulardan önceki girişlerine dair tarihî hatıraların birleşimi olarak şekillenmiş olabilir.

Oğuzların Siriderya'nın kuzeyinde Peçenekler ve Kıpçaklarla olan mücadelesi ve ilişkileri, Anadolu'ya göç ettikten sonra Gürcüler ve Abazalara "Dede Korkut Kitabı" destanı aracılığıyla aktarılmıştır. 13. yüzyılın ortalarından itibaren, özellikle Akkoyunluların Doğu Anadolu ve Azerbaycan'daki Gürcüler, Abazalar ve Trabzon Rumlarına karşı yürüttüğü seferler ve aralarındaki karşılıklı ilişkiler, Bayındır Han'ın adıyla anılan destanda aktarılmaktadır.
Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan döneminde yazılmış olan resmi kaynaklar, atası Kara Yülük Osman Bey'in Oğuz Han'ın soyundan geldiğini ve Muhammed döneminde Kara Yülük Osman'ın atası Sungur'un Türkistan'dan Kıpçak ülkesine, oradan Arran'a ve daha sonra Göyçe Denizi civarına göç ettiğini ve Halife Memûn döneminde Kara Yülük Osman'ın bir diğer atası Şaktur'un Elince Kalesi'ni Gürcülerden ele geçirdiğini belirtmektedir. Bu bilgiler kesin olarak kanıtlanamasa da, aynı olayların Dede Korkut Kitabı'nda da geçmesi, destan ile Akkoyunlu kaynakları arasında bir uyum olduğunu göstermektedir.
Bayburtlu Osman'ın "Tavarih-i Cihan" adlı eserinde Bayındır Han hakkında verilen bilgiler birbiriyle çelişmektedir. Kaynakta önce Bayındır Han'ın İsa'dan kısa bir süre sonra Horasan'dan Azerbaycan ve Doğu Anadolu'ya geldiğini belirtirken, daha sonra Muhammed döneminde yaşadığı belirtilmektedir. Bununla birlikte, kaynak Dede Korkut Kitabı ile daha fazla benzerlik göstermektedir. Burada Kazan, Bayındır Han'ın veziri, Korkut Ata ise onların zamanında yaşamış bir İslam bilgesi olarak geçmektedir. Bu anlatı, Bayındır-Salur birliğini konu alan Anadolu geleneklerinin taşıyıcısıdır; Bayındır Han'dan sonra anlatı, Akkoyunlu tarihine intikal etmekte ve Bayındır Han soyundan gelen Uzun Hasan'ın Acem'i yönettiğini belirtmektedir.
Kafkasya'ya seyahat eden bazı gezginler de "Dede Korkut Kitabı"ndaki kahramanlar hakkında bilgi vermişlerdir. 1638'de Alman gezgin ve oryantalist Adam Oleari, Derbent'teyken Dede Korkut hikâyelerini dinlemiş ve orada Kazan Han'ın karısı Burla Hatun'un yanı sıra Dede Korkut'un mezarını da kaydetmiştir. Adam Olearius'un anlattığı efsanelerde, Tebriz halkı Kazan Han ve eşinin mezarlarını eski Oğuz destan gelenekleriyle ilişkilendirmiştir. Burla Hatun'un mezarının "kırk adım" uzunluğunda olduğunun düşünülmesinin de; bu kadının destanda ve "Şecere-i Terakime"de "Boyu Uzun Burla Hatun" olarak adlandırılması açısından özel bir anlamı vardır.Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi "Seyahatname"sinde, Dede Korkut'un mezarının Derbent'te olduğunu ve Şirvanlılar tarafından ona büyük bir hürmetle yaklaşıldığını kaydetmiştir. "Derbentname" eserinde de Dede Korkut'un Derbent'teki mezarı hakkında bilgiler verilmektedir.
Antropoloji
| ]K. Karakaşlı'nın aktardığına göre, boylar görünüş bakımından birbirlerinden farklılıklar göstermektedir. Aralarında koyu gözlü esmerler ve mavi gözlü sarışınlar da bulunmaktadır. Bu toplulukların antropolojik görünümünün bir diğer özelliği ise boylarındaki büyük farklılıktır. En uzun boyluları Çıraklı köyünde yaşamaktadır.
Dağıstan Terekemeleri, antropolojik olarak Hazar alt tipinin temsilcileridir. Antropolojik tipleri karmadır. Antropolojik özellikleri esas olarak Azerbaycanlılara ve kısmen de güney Kumuklara benzemektedir. Ayrıca, Dağıstan Terekemeleri, Azerbaycanlılara kıyasla genellikle daha uzun boylu, daha geniş yüz hatlarına sahip, saçları daha az dalgalı, dudakları daha ince ve kaşları daha az kalın bireyler olarak tanımlanmaktadır.
Kültür
| ]
Eymürler, Azerbaycan dilinin batı lehçesinin Eymür lehçesini konuşmaktadırlar. Eymür lehçesi, Azerbaycan dilinin eski dönemine ait özelliklerini korumaktadır, ayrıca lehçede Kıpçak etkisi de hissedilmektedir. Hüseyinzade bu konuda şunları not etmiştir: "...Eymürler sadece dilleri nedeniyle değil, aynı zamanda tüm manevi ve maddi kültürleri ve günlük gelenekleri nedeniyle de Azerbaycanlıdırlar ve günümüzde bile çevrelerinde Oğuz folklor motiflerini korumaktadırlar."
Afşar dilinin ayrı bir dil mi yoksa Azerbaycan dilinin bir lehçesi mi olduğu konusunda tartışmalar bulunmaktadır. Afşarların kendilerine özgü bir halı dokuma sanatı bulunmaktadır. 2025 yılında Azerbaycan'ın desteğiyle Afganistan'da "Avşar Yıldızı" Eğitim Merkezi açılmıştır. Merkezin amacı, Afşar ulusal kültürel mirasını korumak ve Azerbaycan dilini ve tarihini öğretmektir.
Azerbaycan çevresinde yaşayan Karagözlüler, Baharlılar, Karadağlılar ve Bayatlar, Azerbaycan dilinin güney lehçesine ait lehçeler konuşmaktadır. Kaçarlar Azerbaycan dilinin bir lehçesini konuşmaktadırlar. Karapapaklar Azerbaycan dilinin Borçalı lehçesinin yanı sıra Kazak ve Karapapak lehçelerini de konuşmaktadırlar. Dağıstan Terekemelerinin dili, Azerbaycan dilinin doğu grubuna ait Kuba ve Şamahı lehçelerine yakındır. Ermenistan'ın Kalinino bölgesinde yaşayan Terekeme halkının lehçesi, Azerbaycan dilinin güney grubuna karşılık gelmektedir.
Şahseven kadınları dokumacılıkla uğraşmaktadır. Tarihsel olarak, Şuşa'da yapılan Şahseven eyerleri bu alanda en iyisi olarak kabul edilmekte ve çok değerli bulunmaktaydı. Bölgesel Azerbaycan Türkçesi lehçelerinin sistematik bir karşılaştırması yayınlanmamış olsa da, bazı yönlerden, örneğin sesli harf uyumu açısından, Güney Azerbaycan'da yaşayan göçebe Şahsevenlerin yerleşik Türkçe konuşan (Tat) komşularından daha "temiz" bir Türkçe konuştuğuna dair kanıtlar bulunmaktadır. Gence'de Şahseven boyunun adını taşıyan bir mahalle ve 1880-1882 yılları arasında inşa edilmiş bir cami bulunmaktadır.
Bazı Azerbaycan dansları, Azerbaycan'da yaşamış boy ve halkların adını taşımaktadır. Örneğin, "Terekeme" dansı, Azerbaycanlı bir etnik grup olan Terekemeler ile ilişkilendirilirken, "Hançobanı" dansı ise Şamahı Hanlığı'nı yöneten Hançobani halkıyla ilişkilendirilmektedir. Şahseveni adı verilen aşık müziği, Göyçe aşıklarının repertuarında yer almaktadır ve Bakü düğünlerinde ve Nahçıvan'da okunmaktadır.
Oyun yazarı Mirza Fethali Ahundov'un "Terekeme Kadınının Molla Kerim ile Konuşması" adlı bir şiiri bulunmaktadır. Ahundov'un "Şifacı Monsieur Jordan ve Ünlü Derviş Mastali Şah, Cadı'nın Hikayesi" adlı eserinin baş kahramanı, Tekeli-Muğan Hatamhan Ağa'dır. "Derviş Paris'i Havaya Uçuruyor" filminde Hatamhan Ağa rolünü Adil İskenderov canlandırmıştır. Azerbaycan'da Terekemeler hakkında "Ak Kan" adlı bir film çekilmiştir. Filmde, çiftlikleri yıkılmış bir Terekeme ailesinin hayatı, anne-çocuk arasındaki bağ ve hayata karşı tutumları anlatılmaktadır.
Orta Çağ'da Azerbaycan'daki çeşitli aşiret yerleşim alanları, "baba" olarak bilinen taş balballarla temsil edilmiştir. Bu balballar, genel olarak Türk göçebe mirasının bir bileşeni olarak da kabul edilmektedir.Azerbaycan halılarında koyun ve keçi tasvirlerinin bulunması, belirli bir kabilenin göçebe geçmişiyle kurduğu bağlantıyı işaret etmektedir.
- Eymür lehçesinde tiyatro gösterisi
-
Azerbaycan boyu Terekemeler. Rus İmparatorluğu kartpostalı -
Kengerli süvari savaş sancağı -
Şahsevenler dönemine ait at örtüsü. Kafkasya veya kuzeybatı İran kökenli. George Washington Üniversitesi Müzesi ve Tekstil Müzesi -
"Hançobanı" dansı -
"Terekeme" dansını gösteren bir posta pulu
Resim galerisi
| ]-
Ulayundluğ boyunun tamgası. Sembolü ala doğandır. -
Eymür boyunun tamgası. Sembolü , siyah gözlü delice doğandır. -
Bayındır boyunun tamgası. Sembolü bayağı doğandır. -
Bayat boyunun tamgası. Sembolü , bayağı puhudur. -
Beğdili boyunun tamgası. Sembolübüyük bahridir. -
Döper boyunun tamgası. Sembolü küçügendir. -
Afşar boyunun tamgası. Sembolükartaldır. -
Kınık boyunun tamgası. Sembolüçakır doğandır. -
Yıva boyunun tamgası. Sembolü tuygundur. -
İğdir boyunun tamgası. Sembolü doğandır. -
Peçeneklerin tamgası. Sembolü saksağandır. -
Salur boyunun tamgası. Sembolü kaya kartalıdır. -
Yazır boyunun tamgası. Sembolü boz doğandır. -
Yüreğir boyunun tamgası. Sembolü baykuştur.
=Kaynakça
| ]- ^ Азербайджанцы — статья из Большой советской энциклопедии. : В этногенезе А. участвовало древнее коренное население Атропатены и Албании Кавказской, смешавшееся с вторгавшимися сюда в 1-м тыс. до н. э. и 1-м тыс. н. э. ирано- и тюркоязычными племенами (киммерийцы, скифы, гунны, булгары, хазары, огузы, печенеги и др.)
- ^ Алиев С. М. Критический анализ трёх основных гипотез об этногенезе азербайджанских тюрок // Иран. История, экономика, культура. Памяти С. М. Алиева. — М.: ИВ РАН, 2009. — С. 33–34.
- ^ Петрушевский 1949, ss. 36.
- ^ Ханмагомедов Х. Л. Дагестанское Теркеме: комплексное страноведческое исследование. –. — Махачкала: "Наука плюс", 2016. — 368 с.
- ^ a b Гаджиева 1990, ss. 8-9.
- ^ Sevinc Şirinli. Qobustanda məzar daşları və karvansaralar üzərində qeydə alınmış işarə və damğalar haqqında. Azərbaycan Arxeologiyası. Volume 25 № 2 2022, 93–101. Səh 94.
- ^ Волкова Н. Г. Этнические процессы в Закавказье в XIX–XX вв. // Кавказский этнографический сборник. — М.: Изд-во АН СССР, 1969. — Т. 4. — С. 24.
- ^ a b Floor, Willem; Javadi, Hasan (2013). "The Role of Azerbaijani Turkish in Safavid Iran". Iranian Studies. 46 (4). s. 569. doi:10.1080/00210862.2013.784516. ISSN 0021-0862. JSTOR 24482868. 7 Nisan 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi18 Nisan 2024.
- ^ Петрушевский 1949, ss. 182.
- ^ Muriel Atkin, Russia and Iran, 1780–1828. 2nd. ed. Minneapolis: University of Minnesota Press. 1980. , 9780816609246.
- ^ Law, Henry D. G. (1984) "Modern Persian Prose (1920s-1940s)" Ricks, Thomas M. Critical perspectives on modern Persian literature Washington, D. C.: Three Continents Press s. 132 , 9780914478959 "cited in Babak, Vladimir; Vaisman, Demian; Wasserman, Aryeh. "Political Organization in Central Asia and Azerbaijan": Orijinal metin(İngilizce)During most of the Qajar rule, Turkish was the principal language spoken at the court, while Persian was the predominantly literary language.
- ^ Ch. E. Davies, "Qajar rule in Fars prior to 1849" "On the next day it became known at Shiraz that Muhammad Shāh’s army consisted of Āzarbaijanī Turks who did not know Persian and had a European general."
- ^ Denis Wright. The English Amongst the Persians: Imperial Lives in Nineteenth-Century Iran
- ^ Б. П. Балаян, "К вопросу об общности этногенеза шахсевен и кашкайцев"
- ^ Kioumars Ghereghlou. Cashing in on land and privelege for the welfare of the shah: monetisation of tiyul in ealy Safavid Iran and Eastern Anatolia // Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hung. — 2015. — Т. Volume 68, № 1. — С. 110.
- ^ Мирза Адыгезал-бек. Карабах-наме. Баку, 1950, с. 56.
- ^ Ахмедбек Джаваншир. История Карабахского ханства (с 1747 по 1805 годы). — Баку. 1961, с. 71
- ^ George A. Bournoutian. The 1823 Russian survey of the Karabagh province : a primary source on the demography and economy of Karabagh in the early 19th Century. — Costa Mesa, California: Mazda Publishers, 2011. — 456 p. — .
- ^ Bournoutian, George A. The Khanate of Erevan Under Qajar Rule: 1795–1828. — Mazda Publishers, 1992. — .
- ^ P. Oberling (15 Aralık 1987). "ĀYRĪMLŪ". Iranica. 18 Mayıs 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Ocak 2023.
- ^ a b Волкова Н. Г. Этнонимия в трудах экономического обследования Кавказа 1880-х годов // Имя и этнос: общие вопросы ономастики, этнонимия, антропонимия, теонимия, топонимия: сборник. — М.: Ин-т этнологии и антропологии, 1996. — С. 24–30. — .
- ^ (1961). Этнография и история Кавказа: исследования и материалы. М.: Изд-во Восточной литературы. s. 21.
- ^ Волкова Н. Г. Этнонимия в трудах экономического обследования Кавказа 1880-х годов // Имя и этнос: общие вопросы ономастики, этнонимия, антропонимия, теонимия, топонимия: сборник. — М.: Ин-т этнологии и антропологии, 1996. — С. 26–27. — .
- ^ Golden 1992, ss. 385-386.
- ^ a b James Stuart Olson, Nicholas Charles Pappas. An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires. — Greenwood Publishing Group, 1994. — С. 60. — , 9780313274978.
- ^ a b R. Tapper. AZERBAIJAN vi. Population and its Occupations and Culture 24 Eylül 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. // ENCYCLOPÆDIA IRANICA. — 1988. — С. 234–238.
- ^ a b c Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 37.
- ^ Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 31.
- ^ a b Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 25.
- ^ Grigoriev, Sergei (2000). "Об этнической принадлежности шиитов Афганистана" [On the ethnicity of the Shiites of Afghanistan]. Восток: история и культура (Rusça). Saint Petersburg. ss. 32-46.
Кызылбаши, первоначально состоявшие из представителей семи малоазиатских тюркоязычных племен румлу, шамлу, устаджлу, афшар, каджар, текелю и зулкадар, говоривших на азербайджанском языке, были с XV в. одной из главных военно-политических опор Сефевидского государства.
- ^ a b Петрушевский 1949, ss. 71.
- ^ a b c Петрушевский 1949, ss. 48.
- ^ Faiq Şükürbəyli, tarixçi-etnoqraf, fəlsəfə doktoru (2019). "Kolanı-qədim türk tayfası". www.elibrary.az (Azerice). 8 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Kasım 2022.
- ^ Путевые заметки (арм.) // Пчела Армении. — 1885. — Թիվ 65. — Էջ 3
- ^ Ibrahimov, T. (2019) Traces of the Oghuz Tribe Ulayundlug/Ala Yundlu (Ala Atly — with pinto horses) in Azerbaijan
- ^ Агаев Г. Д. Заселение Азербайджана тюрками. Данные этнотопонимии о расселении тюркоязычных племен в Азербайджане XI–XV вв. Ч. 1. // Этническая ономастика : сборник статей. — М.: Наука, 1984.
- ^ Bünyadov Z., Məmmədov H. Irəvan əyalətinin icmal dəftəri. Bakı, 1997
- ^ Ənvər Çingizoğlu. Mosullu oymağı. "Soy" dərgisi, 7 (15), 2008. səh.47–56.
- ^ a b Заселение Азербайджана тюрками. Сборник "Этническая ономастика". Академия наук СССР. Институт этнографии имени Н. Миклухо-Маклая. Издательство "Наука", М., 1984г. Archived Eylül 23, 2009 at the Wayback Machine 23 Eylül 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ R. Khanam. Encyclopaedic ethnography of Middle-East and Central Asia: J-O, том 2. Стр. 126–127
- ^ Российский этнографический музей. Глоссарий. Баяты 21 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Roger Savory. The Qajars: "Last of the Qezelbas" // Society and Culture in Qajar Iran (edited by Elton L. Daniel). — 2002.
- ^ James Stuart Olson, Lee Brigance Pappas, Nicholas Charles Pappas. An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires 29 Haziran 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Orijinal metin(İngilizce)KAJAR. The Kajars are considered a subgroup of the Azerbaijanis*. Historically, they have been a Turkic* Tribe who lived in Armenia. In the seventeenth and eighteenth centuries, when the Safavids tried to conquer the region, the Kajars settled in the Karabakh Khanate of western Azerbaijan. Agha Mohammed, a Kajar leader, overturned the Zend dynasty in Iran and established Kajar control in the area. This arrangement lasted u^il Reza Shah came to power in Iran in 1925. The Kajar population today exceeds 35,000 people, the vast majority of whom live in Iran.
- ^ Гаҹарлар // Азербайджанская советская энциклопедия / Под ред. Дж. Кулиева. — Б.: Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1979. — Т. III. (азерб.)
- ^ Maeda Hirotake. The Forced Migrations and Reorganization of the Regional Order in the Caucasus by Safavid Iran: Preconditions and Developments described by Fazli Khuzani // Osamu Leda, Tomohiko Uyama. Reconstruction and interaction of Slavic Eurasia and its neighboring worlds. — Sapporo: Slavic Research Center, Hokkaido University, 2006. — С. 246. — .
- ^ Петрушевский 1949, ss. 128-129.
- ^ Mary-Jo DelVecchio Good. The Changing Status and Composition of an Iranian Provincial Elite // Michael E. Bonine, Nikki R. Keddie. Modern Iran : the dialectics of continuity and change. — Albany, USA: State University of New York Press, 1981. — С. 269–288. — .
- ^ Д.Еремеев (1971). "Этногенез турок: (Происхождение и основные этапы этнической истории)". Москва: Наука. 22 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Temmuz 2021.
- ^ Kangarlu — статья из Encyclopædia Iranica. P. Oberling
- ^ К. Н. Смирнов. МАТЕРИАЛЫ ПО ИСТОРИИ И ЭТНОГРАФИИ НАХИЧЕВАНСКОГО КРАЯ // Тифлис. — 1934. Архивировано 6 декабря 2017 года.
- ^ S. Abrahams, "A historiographical study and annotated translation of volume 2 of the Afzal al-Tavarikh by Fazli Khuzani al-Isfahani", p. 238
- ^ Ali Sinan BİLGİLİ. "Azerbaycan Türkmenleri Tarihi", Türkler Ansiklopedisi, (Ortaçağ). — Ankara, 2002.
- ^ . Статья: AFŠĀR Archived Nisan 29, 2011 at the Wayback Machine 29 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Richard V. Weekes. Muslim peoples: a world ethnographic survey. AZERI. Стр. 56
- ^ Российский этнографический музей. Афшары 24 Mayıs 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
- ^ Антропологические исследования в Афганистане // .— М.: , 1967.— № 4.— С. 87. "…афшары либо ещё сохранили в быту тюркский язык, либо помнят, что на этом языке (они называют его азери) говорили их предки"
- ^ a b George A. Bournoutian "Qarābāghʹnāmah Jamāl Javānshīr Qarābāghī" from the Javanshir tribe of Dizak, from the of Sarijalu, which was a group within the Bahmanli, tribe, who, in olden days, had come, from Turkestan. They were a part of the famous Afshar tribe.
- ^ "The Encyclopaedia of Islam", Том 10.
- ^ H. Horst, Tīmūr und Ḫōğa ʿAlī. Ein Beitrag zur Geschichte der Ṣafawiden (Akad. der Wiss. und der Lit., Abh. der Geistes- und Sozialwiss. Kl., 1958, 2), Wiesbaden, 1958; cf. the comments by V. Minorsky in OLZ 58, 1963, 590–92.
- ^ Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 30.
- ^ a b Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 32.
- ^ Мухамедова, З. Б. — Исследования по истории туркменского языка XI–XIV вв. по данным арабоязычных филологических сочинений [Текст : Автореферат дис. на соискание ученой степени кандидата филологических наук. (665) — Search RSL]. search.rsl.ru. Дата обращения: 24 июля 2021.
- ^ a b c Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 34.
- ^ F. Zarinebaf-Shahr, "Tabriz under Ottoman Rule (1725–1731)", p. 19
- ^ Ataniyazov, S. Dictionary of the Turkmen ethnonyms. Ylym; Ashgabat. 1988.
- ^ a b V. Minorsky. Bahārlū (англ.) // Encyclopaedia of Islam, Second Edition. — Brill. Архивировано 21 января 2022 года.
- ^ The History of Persia, London, 1829, I, s. 237.
- ^ a b c Н. А. Баскаков, "Введение в изучение тюркских языков", с. 265
- ^ "КАРАДАГЦЫ • Большая российская энциклопедия - электронная версия". 26 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Азербайджанцы" (Rusça). Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия. 1969—1978. 6 Temmuz 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Temmuz 2020.
- ^ a b "Азербайджанцы, армяне, айсоры". Народы Передней Азии. М.: Изд-во Академии наук СССР. 1957. s. 286.
- ^ Гараҝөзлүләр // Азербайджанская советская энциклопедия/ Под ред. Дж. Кулиева. — 1979. — Т. III. — С. 62.
- ^ Материалы по истории туркмен и Туркмении. Т. II. XVI–XIX вв. Иранские, бухарские и хивинские источники, с. 228
- ^ Joshua Project. "Nafar, Nafar Turk in Iran" (İngilizce). 27 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Azerbaijani, South". Ethnologue (İngilizce). 27 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Nafar". Glottolog. 27 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Azerbaijani, South: Aynallu language" ((İngilizce)). globalrecordings.net.
- ^ a b Louis Ligeti. Sur la langue des Afchars d'Afghanistan (фр.) // Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae. — 1957. — Vol. 7, no 2/3. — P. 109–156. En parlant des Afchars, M. Caferoglu fait remarquer qu'ils constituent la plus grande tribu des Turkmènes d'Anatolie. Ce faisant M. Caferoglu s'est conformé à l'usage général qui veut voir dans les Afchars, avec les Qajar, les Qara-qoyunlu51 etc., des Turkmènes. Mais ainsi qu' on vient de le voir plus haut, les Afchars d'Afghanistan tout aussi bien que ceux d'Anatolie parlent l'azéri et non pas le turkmène. Il n'y a aucune raison de supposer qu'il en serait autrement quant aux autres groupes afchars dont la langue est encore inconnue. Ceci revient à dire qu'apparemment il y a une contradiction autour du nom turkmène ; en réalité, nous avons là affaire à un terme à double entente. Au point de vue linguistique, le terme turkmène a un sens bien défini et très précis : il est réservé à un membre du groupe oghouz des langues turques, notamment à la langue turkmène actuelle et historique, avec ses nombreux dialectes. Au point de vue historique, si l'on veut ethnique, le terme turkmène possède une acception plus large et à la fois plus vague. D'après Kàsyarî, les Oghouz font partie des Turkmènes ; d'autres cherchent à attribuer le nom de Turkmènes aux Turcs nomades.52 Il est évident que les deux acceptions ne se couvrent pas l'une l'autre sur tous les points.'
- ^ "Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti", II cild, Bakı, "Şərq-Qərb", 2007, s. 119
- ^ N. Bəndəliyev "Dağlıq Şirvanın toponimləri", Bakı, "Elm, s.143–145
- ^ Бутков П. Г. Материалы для новой истории Кавказа съ 1722 по 1803 годъ. Ч. 1. — Санкт-Петербург, 1869. — С. 249.
- ^ "История войны и владычества русских на Кавказе. Том I. Книга 2. СПб. 1871". 30 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2021.
- ^ a b c Мамедли, 2017, с. 27.
- ^ Н. Г. Волкова. "Этнические процессы в Закавказье в XIX–XX веках", Кавказский Этнографический сборник, IV часть, Институт Этнографии им. Н. Н. Миклухо-Маклая АН СССР, Москва, Наука, 1969, стр. 4
- ^ Институт этнологии и антропологии им. Н.Н. Миклухо-Маклая. "Кавказский этнографический сборник". www.history.az. 25 Ağustos 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Eylül 2021.Orijinal metin(Rusça)Когда же Давид Строитель в начале XII в., усиливая военную мощь Грузии, поселяет в стране 45 тыс. кипчакских семей, то тем самым образуется значительный массивы тюркоязычного населения. Период наступления персидских шахов на Грузию оставляет след поселением в 1480-х гг. азербайджанцев по южным рубежам страны — по р. Акстафе, Дебет и др. (казахская, памбакская и шурагельская группы)...
- ^ Савина В. И. (1980). "Этнонимы и топонимии Ирана". Ономастика Востока. М.: Наука. s. 151.
- ^ Фарзалибейли Ш. Губа тарихи. — Б., 2001. — С. 34, 35.
- ^ Список населённых мест Бакинской губернии // Списки населенных местностей Российской империи. По Кавказскому краю. Бакинская губерния. — Тифлис, 1870. — Т. LXV. — С. 87.
- ^ Fərrux Əhmədov. Gəncənin tarix yaddaşı. — Şirvannəşr, 1998. — С. 162–167.
- ^ Kurbanov 2010, ss. 241–242.
- ^ . Armenian Cultural Monuments in the Region of Karabagh. Yerevan: Gitutiun Publishing House, 2001, p. 169.
- ^ Map of Armenia and Adjacent Countries by and F. Oswald in Armenia, Travels and Studies. London: Longmans, 1901.
- ^ Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 36.
- ^ Cumans Archived Ocak 20, 2010 at the Wayback Machine 20 Ocak 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. The Don and the North Caucasus in the 4th–12th centuries
- ^ Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7) 2002, ss. 29.
- ^ Броневский С. М. Новейшие географические и исторические известия о Кавказе. Часть II. — М.: В типографии С. Селивановскаго, 1823. — С. 434.
- ^ "ḴALAJ i. TRIBE 2 Mart 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi." — Encyclopaedia Iranica, December 15, 2010 (Pierre Oberling)
- ^ Шеки (историч. область в Азербайджане) — статья из Большой советской энциклопедии. Orijinal metin(Rusça)Как независимое государственное образование упоминалось с конца 14 в. Владетелем Ш. был Сиди Ахмед Орлат (из тюркизированного монгольского племени орлатов).
- ^ [Советская историческая энциклопедия, статья: Под ред. Е. М. Жукова. Шеки // Советская историческая энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия. — 1973–1982 Orijinal metin(Rusça)В послемонг. время Ш. как независимое государственное образование упоминается с кон. 14 в. Владетелем Ш. был Сиди Ахмед Орлат (из тюркизированного монг. племени орлатов).
- ^ Петрушевский И. П. Государства Азербайджана в XV веке. Шеки в XV веке // Сборник статей по истории Азербайджана. — Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, 1949. — С. 184. Orijinal metin(Rusça)Шеки, как было сказано, в конце XIV в. составляла отдельное независимое владение. Тогдашний владетель его Сиди Ахмед Орлат, по-видимому происходил из азербайджанизированного монгольского племени орлатов. Когда утвердились здесь эти владетели, — неизвестно…
- ^ Magomedkhan Magomedkhanov. Building of the Tower of Babel: Ethnolinguistic Processes in Dagestan. Russian Academy of Sciences, Dagestan Science Centre. page 290
- ^ Агаев Г. Д. Данные этнотопонимии о расселении тюркоязычных племён в Азербайджане XI–XV вв. // Этническая ономастика. — Наука, 1984. — С. 149.
- ^ Ghiasian, Mohamad Reza (4 Mayıs 2018). "The Topkapı Manuscript of the Jāmiʿ al-Tawārikh (Hazine 1654) from Rashidiya to the Ottoman Court: A Preliminary Analysis". Iranian Studies (İngilizce). 51 (3). ss. 399-425. doi:10.1080/00210862.2018.1428085. ISSN 0021-0862. 2 Ekim 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi21 Mart 2024.
- ^ Mustafayev 2021, ss. 87.
- ^ Daniel T. Potts (2014). Nomadism in Iran: From Antiquity to the Modern Era. s. 7.
Indeed, the Bayundur clan to which the Aq-qoyunlu rulers belonged, bore the same name and tamgha (symbol) as that of an Oghuz clan.
- ^ Faruk Sümer (1988–2016). "UZUN HASAN (ö. 882/1478) Akkoyunlu hükümdarı (1452–1478).". TDV Encyclopedia of Islam (44+2 vols.) (in Turkish). Istanbul: Turkiye Diyanet Foundation, Centre for Islamic Studies.
- ^ H. B. Paksoy (1989). Alpamysh: Central Asian Identity Under Russian Rule. p. 84.
- ^ İsmail Aka (2005). Makaleler (in Turkish). Vol. 2. Berikan Kitabevi. p. 291.
- ^ Mustafayev 2021, ss. 89.
- ^ Mustafayev 2021, ss. 88.
- ^ a b Boratov 2010, s. 56-57.
- ^ Boratov 2010, s. 40.
- ^ Boratov 2010, s. 48-49.
- ^ a b Boratov 2010, s. 60-61.
- ^ a b c Boratov 2010, s. 58-59.
- ^ a b АСЭ, 1981, с. 408.
- ^ Каракашлы К. Об айрумах. — Баку: "Издание Общества Обследования и Изучения Азербайджана", 1929. — С. 40.
- ^ Гаджиева 1990, ss. 26.
- ^ Мамедли, 2017, с. 6.
- ^ Садыхов Б. П. Об употреблении некоторых аффиксов в айрумском говоре азербайджанского языка // Советская тюркология. — Баку, 1981. — № 5. — С. 63.
- ^ Гаджиева Н. З. Тюркоязычные ареалы Кавказа. — М.: Наука, 1979. — С. 246.
- ^ Гусейнзаде А. Параллели огузских этнонимов в современной топонимии Азербайджанской ССР // Советская тюркология. — Баку, 1977. — № 4. — С. 49.
- ^ Larry Clark "Turkmen Reference Grammar", стр. 19, Otto Harrassowitz Verlag, 1998
- ^ MacDonald, Brian W. (1997). Tribal Rugs: Treasures of the Black Tent. Woodbridge, Suffolk, England: Antique Collectors' Club. pp. 115–116.
- ^ "Əfqanıstanda yaşayan Azərbaycan əsilli Avşarlar üçün təhsil mərkəzi yaradılıb". 7 Şubat 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Ocak 2025.
- ^ "КАРАДАГЦЫ • Большая российская энциклопедия - электронная версия". 26 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Languages of Iran". 3 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Ocak 2010.
- ^ "Qaragozlu". Glottolog. 9 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Baharlu". Glottolog. 21 Ocak 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Azerbaijani, South. Ethnologue: Languages of the World, Seventeenth edition. Dallas, Texas: SIL International". 16 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2013.
- ^ Карапапахи : [арх. 14 декабря 2022] // Канцелярия конфискации — Киргизы. — М. : Большая российская энциклопедия, 2009. — С. 82. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004–2017, т. 13). — .
- ^ Гаджиева 1990, ss. 27.
- ^ Баскаков 1964, ss. 27—28.
- ^ Афшар-Систани, Ирадж. К познанию племен, кочевых племен и племенных союзов кочевников Ирана. Тегеран, 1987. С. 104–105
- ^ Mustafayev A. H. Azərbaycanın maddi mədəniyyət tarixi (etnoqrafik materiallar əsasında tipoloji tədqiqat) (азерб.). — Баку: "Bakı Universiteti" nəşriyyatı, 2009. — С. 203.
- ^ Əhmədov, Fərrux (1998). Gəncənin tarix yaddaşı (Azerice). Bakı: Şirvannəşr. s. 135. 18 Eylül 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Eylül 2024.
- ^ "Ханчобаны в БСЭ". 16 Haziran 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2016.
- ^ Абдуллаева С. А. Народный музыкальный инструментарий Азербайджана (музыковедческо-органологическое исследование). — Баку: Элм, 2000. — С. 242, 301.
- ^ Səlimov-Şağani T. Q. Azərbaycan toyu: ənənə və müasirlik. — Баку: ADPU, 2008. — С. 146.
- ^ История Азербайджана. — Баку: Изд-во АН Азербайджанской ССР, 1960. — Т. 2. — С. 124.
- ^ М. Г. Рафили. Ахундов. Жизнь замечательных людей ("Молодая гвардия" 25 000 nüs.). М. Под общей редакцией Дж. Джафарова. 1959. səh. 192.
- ^ "Gənc rejissorların kino yaradıcılığı". 1 Temmuz 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2017.
- ^ Jonathan M. Bloom, Sheila Blair. The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture. — Oxford University Press, 2009. — Т. 2. — С. 235–247. — 513 с. — . Orijinal metin(İngilizce)In medieval Azerbaijan threedimensional stone figures of ancestors (known as baba; Azeri, «forefather») marked the territory of different tribal settlements.
- ^ Махфуза Г. Зейналова Обзор исторических и культурных взаимосвязей тюркских народов Центральной Азии и Азербайджана (с древнейших времен до конца XVIII в.) GlobalTurk
- ^ Мехди Зариф. Ковры. Перевод с итал. И. Замойской. — М:АСТ, 2006 — стр. 16–19, 188 —
Bibliyografya
| ]- (1992). An Introduction to the History of the Turkic Peoples
. Otto Harrasowitz. ISBN . - И. П. Петрушевский. Очерки по истории феодальных отношений в Азербайджане и Армении в XVI—начале XIX вв. — Ленинград: Издательство Ленинградского Государственного Ордена Ленина Университета имени А. А. Жданова, 1949.
- Mustafayev, Shahin (2021). Genealogical Legends As a Reflection of the Historical Memory of the Ancient Oghuzes. НАРОДЫ И РЕЛИГИИ ЕВРАЗИИ. Том 26, №1. s. 82-96. 25 Mart 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Mart 2024.
- Tapper R. Frontier Nomads of Iran: A Political and Social History of the Shahsevan. Cambridge University Press; 1997.
- Türkler Ansiklopedisi (Cilt 7). Ankara: Yeni Türkiye Yayınları. 2002. s. 1397. ISBN . 10 Eylül 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2024.
- Мамедли А. Соловьева Л. Т. Азербайджанцы. — М.: Наука, 2017. — 708 с.
- Баскаков Н. А. Карапапахи, или терекеме, и изучение их языка (из материалов по азербайджанским диалектам Армении) // Краткие сообщения Института народов Азии. Вып. 65. — М.: "Наука", 1964. — С. 27.
- Гаджиева С. Ш. Дагестанские терекеменцы. XIX — начало XX в.: Историко-этнографическое исследование. — Наука, 1990. — 216 с. — .
- Boratav, P. (2010). DEDE KORKUT HİKÂYELERİNDEKİ TARİHİ OLAYLAR VE KİTABIN TELİF TARİHİ. Journal of Turkology, 13, 31–62. https://doi.org/10.18345/tm.18399
- Китаби-Дәдә Горгуд (aз) // Азербайджанская советская энциклопедия / Под ред. Дж. Кулиева. — Баку: Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1981. — Т. V. — С. 408.
- Нагдалиев, Фархад (2006). Ханы Нахичеванские в Российской Империи (PDF). Moskva: Новый Аргумен. s. 432. ISBN .
- Сулейманов Ф. И. О знаменах азербайджанских полков, участвовавших в русско-турецкой войне 1828–1829 гг. // Материалы по истории Азербайджана. — Баку, 1962. — Т. V.
- Kurbanov, Aydogdy (2010). The Hephthalites: Archaeological and Historical Analysis (PDF) (PhD). Berlin: Berlin Freie Universität. Retrieved 5 September 2012 – via Freie Universitat Berlin Repository.
wikipedia, wiki, viki, vikipedia, oku, kitap, kütüphane, kütübhane, ara, ara bul, bul, herşey, ne arasanız burada,hikayeler, makale, kitaplar, öğren, wiki, bilgi, tarih, yukle, izle, telefon için, turk, türk, türkçe, turkce, nasıl yapılır, ne demek, nasıl, yapmak, yapılır, indir, ücretsiz, ücretsiz indir, bedava, bedava indir, mp3, video, mp4, 3gp, jpg, jpeg, gif, png, resim, müzik, şarkı, film, film, oyun, oyunlar, mobil, cep telefonu, telefon, android, ios, apple, samsung, iphone, xiomi, xiaomi, redmi, honor, oppo, nokia, sonya, mi, pc, web, computer, bilgisayar
Vikipedi ozgur ansiklopedi Mirza Muhammedhasan bey Haci Yiva boyunun Baharli oymaginin temsilcisi Azerbaycan boylari Azerbaycan asiretleri ya da Azerbaycan oymaklari Azerbaycanli Azeri Azerbaycanlilasmis veya Azerbaycanlilarin etnojenezinde rol oynamis topluluklardir Bu topluluklarin bazilari Azerbaycanlilarin etnografik bir grubu olarak kabul edilmektedir ve dilleri Azerbaycan dilinin lehceleri olarak degerlendirilmektedir Tarihi span Erken donemler span Azerbaycanlilarin etnik kokeninde yerel halklar ve Iran boylarinin yani sira M S 1 binyildan itibaren Hunlar Turkce konusan Hazarlar Bulgarlar ve M S 2 binyildan itibaren Oguz ve Pecenek boylari da yer almaktadir Turk kokenli bir halk olarak Azerbaycanlilarin etnik cekirdegini Bayat Yiva Afsar ve Begdili gibi baslica Oguz Turk boylari ile Kacarlar Halaclar Kipcaklar ve benzeri topluluklar olusturmaktadir Modern Azerbaycan ve Ermenistan topraklarinda verimli otlaklarin bulunmasi nedeniyle Ilhanlilar Timurlular ve Osmanlilar doneminde Mogollar Turkler ve Turkmen topluluklari bolgeye yerlesmislerdir Daha sonra bu topluluklar Azerbaycanlilarla butunlesmislerdir 13 15 yuzyillarda eski feodal beylerin topraklari yavas yavas gocebe boylarin hakimiyetine gecmeye baslamistir Terekemeler 13 14 yuzyillardan once Dagistan daki Berekey koyune yerlesmistir Terekemelerin kontrol ettikleri topraklar arasinda Kuba nin guneyindeki topraklar da bulunmaktaydi Karakoyunlu ve Akkoyunlu boylari ise Guney Azerbaycan na yerleserek Azerbaycanlilarin etnogenezinde iz birakmislardir Safevilerden Hanliklara kadar olan donem span Samlu boyunun tamgasi Cingirdag in karsisinda Azerbaycanlilar ekonomik yapi kultur ve yasam tarzi bakimindan birbirinden farkli etnik gruplar gelistirmistir Bu etnik gruplarin bir kismi 19 yuzyilin son ceyregine kadar varliklarini surdurmustur Safevi doneminde Kizilbaslar Samlu Turkmen Tekeli Afsar Kacar Dulkadir Karamanli Karadagli Bayat Rumlu ve Varsak kabilelerinin birligi Azerbaycan dilinde konusan bir Turk boylari birligi idi Safeviler doneminde var olan boylar arasinda Kizilbaslar ozel ayricaliklara sahipti ve en iyi otlaklarin sahibiydiler Bu boylar arasinda Erivan Vilayeti ndeki Kacar Ahcali Ustacli ve Bayat Nahcivan daki Ustacli Kengerli Azerbaycan Vilayeti ndeki Azerbaycan Cumhuriyeti nin ve Guney Azerbaycan in bazi guney bolgeleri Turkmen Samli ve Karadagli Urmiye deki Afsarlar 17 yuzyilin baslarindan itibaren Karabag daki Kacar Ziyadoglu ve diger kabileler Semseddinli ve Kazakli ile Sirvan vilayetlerindeki Rumlu Alpavut ve Bayat gibi boylar yer almaktaydi Safevi doneminde yerlesik nufusun zayifligi gocebelerin yerlesik hayata gecisini yavaslatmisti 17 ve 18 yuzyillarda bazi boylar yari gocebe bir yasam tarzi benimseyerek hem tarimla ugrasmislar hem de yazin surulerini otlaklara goturmuslerdir Kacar doneminde Azerbaycan dili Azerbaycan boylarindan olusan ordunun diliydi Safevi doneminde Karabag Beylerbeyligi topraklarinda faaliyet gosteren boyla Otuz Ikiler ve Yirmi Dortler olmak uzere iki buyuk boy ittifaki kurmuslardir Sonradan kurulan Karabag Hanligi nda yasayan Turk boylari arasinda Cavansir Kebirli ve Otuziki bulunmaktaydi Ahmed bey Cavansir e gore Penahali Han zamaninda Pusyan Karacarli Cinli Demircihasanli Kizilhacili Safikurd Boyahmedli Saatli Kangarli vb gocebeler Karabag Hanligi na goc etmislerdi Cavansirler Karabag da Azerbaycanlilarin yasadigi koylerde Cebrayillilar ise Aras Sahil bolgesinde faaliyet gostermislerdir Revan Hanligi nda yasayan Turk boylari Bayat Kengerli Akkoyunlu Karakoyunlu Eymur Kacar ve Karapapak idi Revan Hanligi nin kuzey ve merkezindeki otlaklari kontrol eden Turk boylari arasinda en buyuk boy ittifaklari Karapapaklar 5 000 kisi ve Eymurler 3 000 gocebe idi Bunlari sirasiyla Buyuk Cobankara Saatli Seyidli Aksakli Muganli ve Kacarlarin Sahdili ile Sadarakli boylari takip etmekteydi Beylerbeyliklerinin Hanliklarin ve Sultanliklarin yonetici hanedanlari ve boylariBoy Asiret Oymak Kontrol ettikleri topraklarZiyadogullari Hanedani Bayat boyundan Kacarlar Safevi Karabag Beylerbeyligi bazen Cukursaad ve Sirvan Beylerbeyligi Revan ve Gence HanliklariSahsevenler Cavad HanligiNahcivanskiler Begdilli boyunun Kenger oymagi Nahcivan HanligiCavansirler Afsarlar Karabag HanligiSerkerler Hancobani Sirvan HanligiMuqeddemler Bayat boyundan mukaddemler Maraga HanligiDulkdirogullari Dulkadirler Semseddil Sultanligi Turkmencay Antlasmasi sonrasi donem span Azerbaycanli kadinlar 1870 ler Rus Iran Savasi ndaki 1828 yenilgiden sonra Turk boylarinin savas yeteneklerine deger veren Abbas Mirza onlara verimli topraklar teklif ederek Aras in guneyine yerlesmelerini tesvik etti Bu boylardan biri olan Eymurler atalarinin topraklari olan Gumru den Maku nun batisindaki bolgeye goc ettiler S Zelensky ye gore Yelizavetpol Guberniyasi nin Zengezur Uyezdi nde 7 Azerbaycan asireti bulunmaktaydi Sofulu Terzili Sarali Pusanli Giyili Hocamusakli Baharli Etnograf ve Kafkas bilimci Mark Kosven gecmiste Azerbaycanlilar arasinda Cavansir Demircihasanli Tekle ve Muganli gruplarinin ayirt edilebildigini bunlarin yani sira Cebrayilli Sarcali Sofulu Geyili Hocali Sihli Ciyilli Delegarda Kengerli Imirli Eymur ve benzeri boylarin bulundugunu belirtmektedir A D Yeritsov un Kazak kazasinda bahsettigi ve diger kazalarda da kaydettigi gocebe asiretler sunlardir Eymur Bayat Kadirli Karakoyunlu Karahanli Kangarli Salahli Sofulu Tatli Sovyet Azerbaycani nda dort gocebe grup bulunmaktaydi Eymurler Padarlar Sahsevenler ve Karapapaklar Eymurler Bati Azerbaycan da Sahsevenler ise Guney Azerbaycan da Iran siniri boyunca yasamaktaydi Iran Azerbaycanlilari icin asiret baglari sosyal iliskiler acisindan oncelikli bir onem tasimiyordu Bununla birlikte Turk veya Kurt olmalarina bakilmaksizin Iran Azerbaycanlilarinin buyuk cogunlugunun asiret baglari bulunmaktaydi En onemli Turk gruplari arasinda Meskin ve Erdebil in Sahsevenleri Urmiye ve Sayinkale nin Afsarlari Maku daki Bayatlar ve diger asiretler yer almaktaydi Ana boylarin siniflandirilmasi span Boy birlikleri span Dokuz Oguz Dokuz Erivan in Garni bolgesinde bir Toguz koyu bulunmaktaydi Karakoyunlu boylari Bu gruplar Saatli Baharli Duharli Karamanli Alpagut Takirli Ayinli Hacili Agaceri Doger Doyer ve Bayramli boylarindan olusmaktaydi Gence Karabag ve Revan da yasamaktaydilar 19 yuzyilin baslarinda Hoy Revan bolgesindeki sayilari 8 bine kadar ulasmisti Akkoyunlular Dogu Anadolu da yasayan Musullu Purnek Hamza Hacili Afsar Bayat Inalli Ozbek Berahmendli ve Bicanli gibi boylarin birlesmesinden olusmustur Yasadiklari yerler arasinda Hamzali oymagi Gence nin Suturbasan nahiyesi Hocali obasi ile Berde nin Hasankaya ve Ahmedli obalari bulunmaktaydi 19 yuzyilin baslarinda Azerbaycan da 7 8 bin Akkoyunlu toplulugu yasamaktaydi Kizilbaslar Safevi devletinin baslica askeri ve siyasi dayanaklarindan biriydiler ve Azerbaycan dilini konusan 7 kabileden olusuyorlardi Samlu Ustacli Rumlu Tekeli Afsar Kacar ve Zulkadir Yirmidortler Terter Nehri kiyisinda yer alan Berde merkezli bir bolge 16 yuzyildan itibaren bu gocebe boylara verilmistir Yirmi dort boy birligi hem Turk Azerbaycanli hem de kucuk Kurt boylarini icermekteydi Kurt boylari yavas yavas Azerbaycanlilasmistir Otuzikiler Bu boy birligi hem Turk Azerbaycanli hem de Kurt boylarini icermekteydi 32 boyun liderleri olarak kabul edilen Mukaddimler ve Cavansirler de bu birlik icinde yer almaktaydi 16 yuzyildan itibaren Berde sehrinin guneyindeki Karabag Ovasi nda ve bitisigindeki tarim alanlarinda yasamislardir Kolani boyu Turklerden ve Kurtlerden olusan bir birlikti Kolaniler savasci kanunsuz ve kavgaci bir birlik olarak un salmisti Hem Safevileri hem de Osmanli hukumetini tanimamislar ve onlara vergi odememislerdir 24 Oguz boyu ve onlarin alt gruplari span Azerbaycanli general Cemsid Nahcivanski Kangarli bolgesinden ve Begdilli boyunun ustacli kolundan Nahcivanski kolu idi Azerbaycanli egitimci Hamide Mammadguluzadeh Kendisi Cavansir boyuna ve Afsar boyunun bir koluna mensuptur Ulayundluglar Azerbaycanlilarin etnik kokeninin olusumunda rol almislardir Tamgalari Azerbaycan Ermenistan ve Gurcistan da bulunmustur Ermenistan ve Azerbaycan daki cesitli koylere isimlerini vermislerdir Eymurler Eymurler Goygol den Agstafa Nehri ne kadar uzanan daglik bolgede yasayan bir Azeri etnik grubudur Agdas rayonunda Eymur adinda bir koy bulunmaktadir Ermenistan da Ayrim Noyemberyan ve Tumanyan rayonlarinda bulunan bir koyun adidir Buyuk Ayrim ise Tiflis ilinin Borcali ilcesinde modern Ermenistan in Tumanyan bolgesinde bulunan bir koyun adidir Kucuk Kafkasya ve Kazak rayonuna yayilmis Ayrimlar bircok kola ayrilmistir Bayindirlar Bu boyun bir parcasi olan Musullu kabilesinin bir kismi Mugan ve Karabag a yerlesmistir Azerbaycan ve Ermenistan da 3 Bayandur koyu bulunmaktadir Bayandur Tartar Bayandur Sorayel ve Bayandur Gorus Bayatlar Bayatlar 13 yuzyilda Mogol istilacilariyla birlikte Azerbaycan a gelmislerdir 15 yuzyilin sonlarinda ve 16 yuzyilin baslarinda Bayatlar Kizilbaslara katilarak Azerbaycan a goc etmislerdir 20 yuzyilda Bayat adi Goycay Cavad Kuba Samahi ve Susa da yer adi olarak kaydedilmistir Bayatlar Azerbaycanlilarin bir alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir Kacarlar Karakoyunlularin yikilisinin 1468 ardindan Azerbaycan a goc etmislerdir ve Akkoyunlular ile Safevilere hizmet etmislerdir Kacar Hanedani nin bazi uyeleri Emir Timur ve Miransah donemlerinde zaten Azerbaycan a yerlesmisti Kacarlar Azerbaycanlilarin alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir Azerbaycanlilarin etnik olusumuna etnogenezine dogrudan katilmislardir Sah I Abbas 1610 yilinda Kurt Mukri boyunu yendikten sonra Meraga yi Azerbaycanli Mukaddem boyuna vermistir Daha once Karabag daki Otuzikiler birliginin bir parcasi olan Mukaddemler kendi ayri birliklerini kurmuslardir Ahmed Han Azerbaycan Mukaddim Hanedani nin kurucusu olarak kabul edilmektedir Neraga Hanligi 1610 dan 1925 e kadar varligini surdurmustur Begdilliler Azerbaycan da Begdili ile ilgili yer adlari bulunmaktadir Ustacli boyu Beydili den Kengerli ise Ustacli dan turemistir Kengerliler Kengerliler 1500 civarinda Kafkasya ya gelmislerdir Peceneklerden geldikleri dusunulse de Kengerliler Kizilbas Ustaclilarinin bir koluydu Kengerlilerin kurdugu Kengerli Hanedani Nahcivan Hanligi ni yonetmistir Dogerler 15 yuzyilin baslarinda Karakoyunlularla birlikte kuzey Suriye den Azerbaycan a gelmislerdir Safevi doneminde Turkmen birliginin bir parcasi olsalar da 18 yuzyilda birlikleri Otuzikiler birligiyle baglantili boylar arasindaydi Kabilenin kislagi Gence nin Arazbasar bolgesindeki Huseyinli koyunde yer almaktaydi Semkir ve Terter de Duyerli adinda koyler bulunmaktadir Afsarlar Afsarlar Karakoyunlu Akkoyunlu ve Safevi devletlerine hizmet etmistir Afsarlar Azerbaycanlilarin bir alt etnik grubu olarak kabul edilmektedir Afsarlar kendilerine Azeri olarak adlandirmaktadir Bu boy Cevansirler Kebirliler Sadlilar ve Samlilarin soyunu olusturmustur Afsarlardan tureyen hanedanlar arasinda Nadir Sah in onderliginde iktidara gelen Afsar Hanedani Karabag Hanligi ni yoneten Cevansirler Asurbeyovlar ve Urmiye hanlari bulunmaktadir Samlu oymagi Bazi kaynaklara gore Ankara Savasi ndan sonra Emir Timur Sam dan Suriye bircok Turkmen savascisini esir alip Semerkant a gondermek istemistir Ancak Safevi Seyhi Hoca Alaeddin Ali nin israri uzerine Erdebil de kalmislardir Samli oymagi Safevi Devleti ni kuran yedi onemli Kizilbas oymagindan biriydi Cavansirler Cevansir boyunun kokeni Afsarlarin soyundan gelen Behmenli boy birliginin Saricali boyudur 13 14 yuzyillarda Orta Asya dan goc etmislerdir Bu boydan ortaya cikan Cavansirler Karabag Hanligi ni yonetmistir Boyun onde gelen temsilcileri arasinda Hursidbanu Natevan Behbud Han Cevansir ve Han Susinski bulunmaktadir Igdirler Igdirler gunumuzde Azerbaycanlilarin yasadigi Turkiye nin Igdir ilcesine adini vermistir 1727 yilinda bu boyla baglantili koyler Revan Gence ve Urmiye de bulunmaktaydi Karginlar Dulkadirogullari ile birlikte Azerbaycan a goc etmislerdir 1591 ve 1727 tarihli kaynaklarda Serur da yasadiklari belirtilmektedir Kiniklar Azerbaycan yer adlarinda izleri gorulmektedir Selcuklular bu boydan gelmektedir Kiniklar 1591 yilinda Revan eyaletinin Kinik Haci koyunde yasamaktaydilar Pecenekler 13 yuzyilda Azerbaycan a gelmislerdir 1593 yilinda Berde kazasinda 1727 yilinda ise Gence vilayetinin Akinci nahiyesinde kucuk bir Pecenek obasi bulunmaktaydi Salurlar Buyuk bir kismi Azerbaycan ve Iran da yasamaktaydi Azerbaycanli sair Kadi Burhaneddin bu boydan gelmektedir Boyun kucuk bir kismi Erdebil ve Revan eyaletlerinde yasamaktaydi Tekeliler Tekeli boyu Tekelere dahildir ve Oguzlarin Salur boyundandirlar Azerbaycan in Hizi rayonunda Kuba nin Gultepe onceki adiyla Teke Sihi koyunde Gurcistan in Marneuli rayonunda ve Ermenistan in Derecicek kasabasinda Tekeli yerlesimleri bulunmaktadir Tekeli Marneuli Tekeli Derecicek Yazirlar Gence rayonunda bu boyun adini tasiyan bir cay bulunmaktadir Yivalar Bu boyun bir kismi Azerbaycanlilarla butunlesmistir Baharli oymagi bu boydan gelmektedir Baharlilar Karakoyunlu Devleti nin yikilisinin ardindan Baharlilar Azerbaycan a yerlesmislerdir Safeviler doneminde ise bu boy cok fazla sahneye cikmamistir Baharlilar Azerbaycanlilarin bir etnik grubu sayilmaktadirlar Tarihsel olarak Susa ve Zengezur da yasamislardir Karabag da Baharli adiyla cesitli toponimler bulunmaktadir Yuregirler Bu boyun Dulkadirogullari ile birlikte Azerbaycan a goc ettigi ve Gence nin Zeyem bolgesinde yerlestigi dusunulmektedir Azerbaycanlilarin alt etnik gruplari span Sahsevan kabilesinden kucuk bir kiz cocugu Karadaglilar Azerbaycanlilar Turk kokenli bir etnik gruptur Iran in kuzeybatisindaki Karadag Yaylasi nda yasamislardir Yari gocebe bir hayat tarzi surmuslerdir Kulturel acidan komsulari olan Sahsevenlere yakindirlar Yedi kola bolunmuslerdir Karagozluler Karagozluler Iran in Hamedan ostaninda yasamaktadirlar Azerbaycanlilarin bir etnik grubudurlar Boy Asikli Hacili Hudebandli ve Ozbekli kollarina ayrilmistir Azerbaycan in Zengilan ve Sabran rayonlarinda Karagozlu koyleri bulunmaktadir Neferler Azerbaycanlilarin bir etnik grubudur Neferler Iran in Fars Tahran ve Luristan ostanlarinda yasamaktadirlar Aynallu Azerbaycan dilinin Aynallu lehcesini konusmaktadirlar Muganli Sahsevenlerin bir kolu olan bu boy 19 yuzyilin baslarinda 8 koldan olusmaktaydi 1759 yilinda Kubali Fethali Han in Salyan i isgal etmesinden sonra Mugan Ovasi ndaki Sahsevenlerin bir kismini Kuba Hanligi na goc etmistir Akademisyen Nikolai Dubrovin Kuba Hanligi nufusundan bahsederken Azerbaycanlilar ve Lezginlerin yani sira Mogol kokenli olan Muganlardan da soz etmistir Terekemeler Terekemeler Dagistan da Turkiye de ve Azerbaycan in orta ve guney bolgelerinde yasayan Azerbaycanlilardan olusan bir etnik gruptur Bilimsel literaturde Karapapaklar Padarlar ve Sahsevenlerin hepsinin sigir yetistiriciligiyle ugrastigi goz onunde bulundurularak her ucu icin de genel olarak Terekeme adi kullanilmistir Karapapaklar Azerbaycanlilardan olusan bir etnik gruptur ve Azerbaycan dilini konusmaktadirlar Turkiye de Kars ve Igdir kuzeybati Iran da bati Azerbaycan da Kazak ve Agstafa rayonlari ve Borcali da yasamaktadirlar Tarkib diger adiyla Borcali yani han boyu Saral Arabli Canahmedli Caharli ve Ulasli boylarina ayrilmaktadirlar Oguz boylarindan ve Azerbaycanlilarin etnik gruplarindan biridir Hulaguler doneminde Turkistan dan Azerbaycan a Aras tan guneye goc etmislerdir Modern Azerbaycan Cumhuriyeti topraklarina ise 16 yuzyilda goc etmislerdir Diger Azerbaycan etnik gruplarina kiyasla ozellikle gunluk yari gocebe hayvancilik faaliyetlerinde gelenek ve goreneklerini ekonomilerinde ve gunluk yasamlarinda daha uzun sure korumayi basarmislardir Azerbaycan ve Dagistan da Padar koyleri Samahi da ise bir Padar mahallesi bulunmaktadir Sahsevenler Azerbaycan etnik grubudurlar EAgirlikli olarak Iran a ve Aras in guneyindeki Cebrayil Ovasi na yerlesmislerdir Inanli Bagdadi Usanlu ve baska kollara bolunmuslerdir Kazak rayonundaki yerlesim yerlerinin isimlerinde adlari gecen Kadirli ve Karalal boylari da Sahsevenlerin kollari olarak kabul edilmekteydi Sahsevenler Kuba daki Erdebil Mahallesi ni ve Ahmedli deki Abseron koyunu kurmuslardir Gence de bir Sahsevenler mahallesi ve camisi bulunmaktadir Diger gruplar span Eynular Abdallar Azerbaycanlilarda bazi Abdal unsurlari gorulmektedir Abdal adi Eftalitlerle Ak Hunlar iliskilendirilen bir Eynu adidir Lacin sehrinin eski adi olan Abdalyar Abdal boyundan gelmektedir Alpagutlar Asair i terekeme i Sirvan olarak adlandirilirlar Gence Cukursaad ve Sirvan da yasamislardir Ariklilar Yaylalari Gence nin Semkirbasan bolgesinde kislaklari ise Kohneli koyunde yer almaktaydi Burcoglu Borcali adini bu boydan almistir 17 yuzyilda Borcali ya yerlesmis bir Turk boyudur Dulkadirler Seyh Haydar doneminde Azerbaycan a goc etmislerdir 1593 ve 1727 tarihli tahrir defterlerinde Dulkadirli boyuna dahil olan Soklu Hacilar Gence Hoy Semseddinli ve Gavurgali Gence obalari kaydedilmistir Hancobanlilar Kafkas tarihcisi Semyon Bronevsky bu boyu Tatarlar Azerbaycan Turkleri olarak tanimlamis ve sayilarini 700 olarak belirtmistir Sirvan Hanligi ni yoneten Serkerler bu boydan gelmektedir Halaclar Adam Olearius 17 yuzyilda Mugan da yasadiklarini belirtmistir Halaclar 19 yuzyilda Avsarlara dahil olmuslardir 1864 yilinda Miyane ve Cemalabad etrafinda yasadiklari hakkinda bilgiler bulunmaktadir 1951 yilinda Azerbaycan da kalan Halaclar Astara yakinlarinda bir tireden kucuk kabile kolu ibarettiler Orlatlar Bu boydan 14 yuzyilin sonlarinda Seki Prensligi ni yoneten Orlat Hanedani ortaya cikmistir Orlat Hanedani Turkce konusan bir Mogol hanedani olup daha sonra Azerbaycanlilasmistir Sor sor sur sur 1739 da Kuba ve Derbent hanliklarina yerlestirilen Azerbaycan dili konusan bir boydur Rumlular Safevi Devleti nin kurulmasinda istirak etmislerdir 1593 yilinda Gence nin Karakar nahiyesinde Ekinci Urumlu ve Ince Urumlu adli iki oba bulunmaktaydi Secereler ve hikayeler span Oguz Kagan Efsanesi span Oguz Kagan in portresi Ilhanli alimi Residuddin Fazlullah i Hemedani nin Camiu t Tevarih adli eseri Turk kabilelerinin kokeni ve Oguz Kagan efsanesi olan Oguzname hakkinda bilgi vermektedir Bu eserin yazildigi donemde Turk halklarinin ve boylarinin tarihi icin kullanilan baslica kaynaklar hem Azerbaycan in yerel Turk ortaminda mevcut olan kaynaklar hem de Orta Asya ve Dogu Turkistan dan gelen cok sayida gocmenin getirdigi soyagaci efsaneleriydi Akkoyunlu hukumdari Uzun Hasan Oguz Han ve torunu Bayindir Han in soyundan geldigini iddia etmekteydi Akkoyunlu Imparatorlugu nda Bayindir tamgasinin muhrunun devlet sembolu olarak kullanilmasini baslatti Bu nedenle Bayindir tamgasi Akkoyunlu sikkelerinde resmi belgelerinde yazitlarinda ve bayraklarinda bulunur Akkoyunlu sultanlari doneminde yazildigi dusunulen Dede Korkut Kitabi destaninda Bayindir Han in soyunun Oguz Han in oglu dan degil adi baska hicbir yerde gecmeyen Kam Han dan geldigi yazilidir Uzun Hasan in emriyle yazilan Kitab i Diyarbekriyye de Akkoyunlularin atalarinin isimleri Oguz efsaneleri ve hukumdarlariyla ilgili isimler olarak kullanilmistir Oguz sifahi geneoloji gelenekleri ya Anadolu da ya da Azerbaycan da yaziya alinmistir 15 yuzyilda Azerbaycan Turkleri arasinda Oguz secere efsanelerinin yayilmasi hakkindaki kanitlardan biri de Oguzlarin Bayat boyundan olan Hasan bin Mahmud un Oguzname den faydalanarak yazdigi Cam i Cem ayin eseridir Hasan bin Mahmud Mekke ye Oguzname nin el yazmasini da goturmustur Mukaddes topraklara giden bir Azerbaycan Turk unun yaninda Oguz soyagaci gelenegine ait bir el yazmasinin bulunmasi bu tur edebiyatin toplum uzerindeki guclu etkisini gostermektedir Dede Korkut Kitabi ve diger kaynaklardan elde edilen bilgiler span Dede Korkut Destani nda Oguz kaganlarinin yasamlari ve faaliyetleri anlatilmaktadir Destandaki bazi olaylar Orta Asya da gecmekle birlikte destan geleneginin Anadolu ve Azerbaycan a ulasmasi sonucunda eserde yer alan olaylarin bu bolgelerde gerceklestigi kaydedilmistir Hatta bu surecte soz konusu cografyalarda ortaya cikan yeni kabilelerin destanin yeni kollarinin esere eklenmis olmasi da mumkundur Destanin ana kahramanlarindan biri olan Salur kabilesinin temsilcisi Kazan Han 9 10 yuzyillarda Orta Asya da kafir Peceneklere karsi savasan bazen kazanan bazen kaybeden bir Oguz hani olarak anlatilmistir Tum savaslar onun hukumdarligi doneminde gerceklesmese de zamanla Kazan Han Oguz Pecenek mucadelesinin ortak kahramani haline gelmistir Cam i Cem ayin de Halife Memun doneminde Oguz hanlarindan Toktemur un Gurcistan ve Rum a hucum ettigi bildirilmektedir Kitabi Diyarbakriyye de ise henuz Islam peygamberinin yasadigi donemde Bayindirlarin Azerbaycan a geldigi yazilidir Bahru l Ensab da da Bayindirlarin Azerbaycan ve Dogu Anadolu da yerlesmeleri ayni doneme tarihlenmektedir Buna ragmen Selcuklulardan onceki Turk akinlarinin Dede Korkut Kitabi nin tarihsel cekirdegini olusturdugu soylenemez Sadece bu kaynaklarin verdigi bilgiler destanda gecen olaylarin Siriderya nin kuzeyinden cikarilarak Dogu Anadolu ve Azerbaycan a tatbik edilmesini kolaylastirmistir Bu eserde destan dis kaynakli folklorik unsurlar diger Turkler ve milletlerle ilgili ogeler ile Oguzlarin Anadolu ve Azerbaycan a Selcuklulardan onceki girislerine dair tarihi hatiralarin birlesimi olarak sekillenmis olabilir Fazlullah Residuddin in Cami ut Tevarih adli eserinde anlatilan Tuman Kol Erki Kayi Yavgu Han ve Korkut Ata nin bulusmasi Oguzlarin Siriderya nin kuzeyinde Pecenekler ve Kipcaklarla olan mucadelesi ve iliskileri Anadolu ya goc ettikten sonra Gurculer ve Abazalara Dede Korkut Kitabi destani araciligiyla aktarilmistir 13 yuzyilin ortalarindan itibaren ozellikle Akkoyunlularin Dogu Anadolu ve Azerbaycan daki Gurculer Abazalar ve Trabzon Rumlarina karsi yuruttugu seferler ve aralarindaki karsilikli iliskiler Bayindir Han in adiyla anilan destanda aktarilmaktadir Akkoyunlu hukumdari Uzun Hasan doneminde yazilmis olan resmi kaynaklar atasi Kara Yuluk Osman Bey in Oguz Han in soyundan geldigini ve Muhammed doneminde Kara Yuluk Osman in atasi Sungur un Turkistan dan Kipcak ulkesine oradan Arran a ve daha sonra Goyce Denizi civarina goc ettigini ve Halife Memun doneminde Kara Yuluk Osman in bir diger atasi Saktur un Elince Kalesi ni Gurculerden ele gecirdigini belirtmektedir Bu bilgiler kesin olarak kanitlanamasa da ayni olaylarin Dede Korkut Kitabi nda da gecmesi destan ile Akkoyunlu kaynaklari arasinda bir uyum oldugunu gostermektedir Bayburtlu Osman in Tavarih i Cihan adli eserinde Bayindir Han hakkinda verilen bilgiler birbiriyle celismektedir Kaynakta once Bayindir Han in Isa dan kisa bir sure sonra Horasan dan Azerbaycan ve Dogu Anadolu ya geldigini belirtirken daha sonra Muhammed doneminde yasadigi belirtilmektedir Bununla birlikte kaynak Dede Korkut Kitabi ile daha fazla benzerlik gostermektedir Burada Kazan Bayindir Han in veziri Korkut Ata ise onlarin zamaninda yasamis bir Islam bilgesi olarak gecmektedir Bu anlati Bayindir Salur birligini konu alan Anadolu geleneklerinin tasiyicisidir Bayindir Han dan sonra anlati Akkoyunlu tarihine intikal etmekte ve Bayindir Han soyundan gelen Uzun Hasan in Acem i yonettigini belirtmektedir Kafkasya ya seyahat eden bazi gezginler de Dede Korkut Kitabi ndaki kahramanlar hakkinda bilgi vermislerdir 1638 de Alman gezgin ve oryantalist Adam Oleari Derbent teyken Dede Korkut hikayelerini dinlemis ve orada Kazan Han in karisi Burla Hatun un yani sira Dede Korkut un mezarini da kaydetmistir Adam Olearius un anlattigi efsanelerde Tebriz halki Kazan Han ve esinin mezarlarini eski Oguz destan gelenekleriyle iliskilendirmistir Burla Hatun un mezarinin kirk adim uzunlugunda oldugunun dusunulmesinin de bu kadinin destanda ve Secere i Terakime de Boyu Uzun Burla Hatun olarak adlandirilmasi acisindan ozel bir anlami vardir Osmanli seyyahi Evliya Celebi Seyahatname sinde Dede Korkut un mezarinin Derbent te oldugunu ve Sirvanlilar tarafindan ona buyuk bir hurmetle yaklasildigini kaydetmistir Derbentname eserinde de Dede Korkut un Derbent teki mezari hakkinda bilgiler verilmektedir Antropoloji span K Karakasli nin aktardigina gore boylar gorunus bakimindan birbirlerinden farkliliklar gostermektedir Aralarinda koyu gozlu esmerler ve mavi gozlu sarisinlar da bulunmaktadir Bu topluluklarin antropolojik gorunumunun bir diger ozelligi ise boylarindaki buyuk farkliliktir En uzun boylulari Cirakli koyunde yasamaktadir Dagistan Terekemeleri antropolojik olarak Hazar alt tipinin temsilcileridir Antropolojik tipleri karmadir Antropolojik ozellikleri esas olarak Azerbaycanlilara ve kismen de guney Kumuklara benzemektedir Ayrica Dagistan Terekemeleri Azerbaycanlilara kiyasla genellikle daha uzun boylu daha genis yuz hatlarina sahip saclari daha az dalgali dudaklari daha ince ve kaslari daha az kalin bireyler olarak tanimlanmaktadir Kultur span Geleneksel Azerbaycan yurdu cadiri Eymurler Azerbaycan dilinin bati lehcesinin Eymur lehcesini konusmaktadirlar Eymur lehcesi Azerbaycan dilinin eski donemine ait ozelliklerini korumaktadir ayrica lehcede Kipcak etkisi de hissedilmektedir Huseyinzade bu konuda sunlari not etmistir Eymurler sadece dilleri nedeniyle degil ayni zamanda tum manevi ve maddi kulturleri ve gunluk gelenekleri nedeniyle de Azerbaycanlidirlar ve gunumuzde bile cevrelerinde Oguz folklor motiflerini korumaktadirlar Afsar dilinin ayri bir dil mi yoksa Azerbaycan dilinin bir lehcesi mi oldugu konusunda tartismalar bulunmaktadir Afsarlarin kendilerine ozgu bir hali dokuma sanati bulunmaktadir 2025 yilinda Azerbaycan in destegiyle Afganistan da Avsar Yildizi Egitim Merkezi acilmistir Merkezin amaci Afsar ulusal kulturel mirasini korumak ve Azerbaycan dilini ve tarihini ogretmektir Azerbaycan cevresinde yasayan Karagozluler Baharlilar Karadaglilar ve Bayatlar Azerbaycan dilinin guney lehcesine ait lehceler konusmaktadir Kacarlar Azerbaycan dilinin bir lehcesini konusmaktadirlar Karapapaklar Azerbaycan dilinin Borcali lehcesinin yani sira Kazak ve Karapapak lehcelerini de konusmaktadirlar Dagistan Terekemelerinin dili Azerbaycan dilinin dogu grubuna ait Kuba ve Samahi lehcelerine yakindir Ermenistan in Kalinino bolgesinde yasayan Terekeme halkinin lehcesi Azerbaycan dilinin guney grubuna karsilik gelmektedir Sahseven kadinlari dokumacilikla ugrasmaktadir Tarihsel olarak Susa da yapilan Sahseven eyerleri bu alanda en iyisi olarak kabul edilmekte ve cok degerli bulunmaktaydi Bolgesel Azerbaycan Turkcesi lehcelerinin sistematik bir karsilastirmasi yayinlanmamis olsa da bazi yonlerden ornegin sesli harf uyumu acisindan Guney Azerbaycan da yasayan gocebe Sahsevenlerin yerlesik Turkce konusan Tat komsularindan daha temiz bir Turkce konustuguna dair kanitlar bulunmaktadir Gence de Sahseven boyunun adini tasiyan bir mahalle ve 1880 1882 yillari arasinda insa edilmis bir cami bulunmaktadir Bazi Azerbaycan danslari Azerbaycan da yasamis boy ve halklarin adini tasimaktadir Ornegin Terekeme dansi Azerbaycanli bir etnik grup olan Terekemeler ile iliskilendirilirken Hancobani dansi ise Samahi Hanligi ni yoneten Hancobani halkiyla iliskilendirilmektedir Sahseveni adi verilen asik muzigi Goyce asiklarinin repertuarinda yer almaktadir ve Baku dugunlerinde ve Nahcivan da okunmaktadir Oyun yazari Mirza Fethali Ahundov un Terekeme Kadininin Molla Kerim ile Konusmasi adli bir siiri bulunmaktadir Ahundov un Sifaci Monsieur Jordan ve Unlu Dervis Mastali Sah Cadi nin Hikayesi adli eserinin bas kahramani Tekeli Mugan Hatamhan Aga dir Dervis Paris i Havaya Ucuruyor filminde Hatamhan Aga rolunu Adil Iskenderov canlandirmistir Azerbaycan da Terekemeler hakkinda Ak Kan adli bir film cekilmistir Filmde ciftlikleri yikilmis bir Terekeme ailesinin hayati anne cocuk arasindaki bag ve hayata karsi tutumlari anlatilmaktadir Orta Cag da Azerbaycan daki cesitli asiret yerlesim alanlari baba olarak bilinen tas balballarla temsil edilmistir Bu balballar genel olarak Turk gocebe mirasinin bir bileseni olarak da kabul edilmektedir Azerbaycan halilarinda koyun ve keci tasvirlerinin bulunmasi belirli bir kabilenin gocebe gecmisiyle kurdugu baglantiyi isaret etmektedir source source source source source Eymur lehcesinde tiyatro gosterisi Azerbaycan boyu Terekemeler Rus Imparatorlugu kartpostali Kengerli suvari savas sancagi Sahsevenler donemine ait at ortusu Kafkasya veya kuzeybati Iran kokenli George Washington Universitesi Muzesi ve Tekstil Muzesi Hancobani dansi Terekeme dansini gosteren bir posta puluResim galerisi span Ulayundlug boyunun tamgasi Sembolu ala dogandir Eymur boyunun tamgasi Sembolu siyah gozlu delice dogandir Bayindir boyunun tamgasi Sembolu bayagi dogandir Bayat boyunun tamgasi Sembolu bayagi puhudur Begdili boyunun tamgasi Sembolubuyuk bahridir Doper boyunun tamgasi Sembolu kucugendir Afsar boyunun tamgasi Sembolukartaldir Kinik boyunun tamgasi Sembolucakir dogandir Yiva boyunun tamgasi Sembolu tuygundur Igdir boyunun tamgasi Sembolu dogandir Peceneklerin tamgasi Sembolu saksagandir Salur boyunun tamgasi Sembolu kaya kartalidir Yazir boyunun tamgasi Sembolu boz dogandir Yuregir boyunun tamgasi Sembolu baykustur Kaynakca span Azerbajdzhancy statya iz Bolshoj sovetskoj enciklopedii V etnogeneze A uchastvovalo drevnee korennoe naselenie Atropateny i Albanii Kavkazskoj smeshavsheesya s vtorgavshimisya syuda v 1 m tys do n e i 1 m tys n e irano i tyurkoyazychnymi plemenami kimmerijcy skify gunny bulgary hazary oguzy pechenegi i dr Aliev S M Kriticheskij analiz tryoh osnovnyh gipotez ob etnogeneze azerbajdzhanskih tyurok Iran Istoriya ekonomika kultura Pamyati S M Alieva M IV RAN 2009 S 33 34 Petrushevskij 1949 ss 36 Hanmagomedov H L Dagestanskoe Terkeme kompleksnoe stranovedcheskoe issledovanie Mahachkala Nauka plyus 2016 368 s a b Gadzhieva 1990 ss 8 9 Sevinc Sirinli Qobustanda mezar daslari ve karvansaralar uzerinde qeyde alinmis isare ve damgalar haqqinda Azerbaycan Arxeologiyasi Volume 25 2 2022 93 101 Seh 94 Volkova N G Etnicheskie processy v Zakavkaze v XIX XX vv Kavkazskij etnograficheskij sbornik M Izd vo AN SSSR 1969 T 4 S 24 a b Floor Willem Javadi Hasan 2013 The Role of Azerbaijani Turkish in Safavid Iran Iranian Studies 46 4 s 569 doi 10 1080 00210862 2013 784516 ISSN 0021 0862 JSTOR 24482868 7 Nisan 2023 tarihinde kaynagindan arsivlendi18 Nisan 2024 Petrushevskij 1949 ss 182 Muriel Atkin Russia and Iran 1780 1828 2nd ed Minneapolis University of Minnesota Press 1980 ISBN 0 8166 0924 1 9780816609246 Law Henry D G 1984 Modern Persian Prose 1920s 1940s Ricks Thomas M Critical perspectives on modern Persian literature Washington D C Three Continents Press s 132 ISBN 0 914478 95 8 9780914478959 cited in Babak Vladimir Vaisman Demian Wasserman Aryeh Political Organization in Central Asia and Azerbaijan Orijinal metin Ingilizce During most of the Qajar rule Turkish was the principal language spoken at the court while Persian was the predominantly literary language Ch E Davies Qajar rule in Fars prior to 1849 On the next day it became known at Shiraz that Muhammad Shah s army consisted of Azarbaijani Turks who did not know Persian and had a European general Denis Wright The English Amongst the Persians Imperial Lives in Nineteenth Century Iran B P Balayan K voprosu ob obshnosti etnogeneza shahseven i kashkajcev Kioumars Ghereghlou Cashing in on land and privelege for the welfare of the shah monetisation of tiyul in ealy Safavid Iran and Eastern Anatolia Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hung 2015 T Volume 68 1 S 110 Mirza Adygezal bek Karabah name Baku 1950 s 56 Ahmedbek Dzhavanshir Istoriya Karabahskogo hanstva s 1747 po 1805 gody Baku 1961 s 71 George A Bournoutian The 1823 Russian survey of the Karabagh province a primary source on the demography and economy of Karabagh in the early 19th Century Costa Mesa California Mazda Publishers 2011 456 p ISBN 9781568591735 Bournoutian George A The Khanate of Erevan Under Qajar Rule 1795 1828 Mazda Publishers 1992 ISBN 978 0939214181 P Oberling 15 Aralik 1987 AYRiMLu Iranica 18 Mayis 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 17 Ocak 2023 a b Volkova N G Etnonimiya v trudah ekonomicheskogo obsledovaniya Kavkaza 1880 h godov Imya i etnos obshie voprosy onomastiki etnonimiya antroponimiya teonimiya toponimiya sbornik M In t etnologii i antropologii 1996 S 24 30 ISBN 5 201 00825 9 1961 Etnografiya i istoriya Kavkaza issledovaniya i materialy M Izd vo Vostochnoj literatury s 21 Volkova N G Etnonimiya v trudah ekonomicheskogo obsledovaniya Kavkaza 1880 h godov Imya i etnos obshie voprosy onomastiki etnonimiya antroponimiya teonimiya toponimiya sbornik M In t etnologii i antropologii 1996 S 26 27 ISBN 5 201 00825 9 Golden 1992 ss 385 386 a b James Stuart Olson Nicholas Charles Pappas An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires Greenwood Publishing Group 1994 S 60 ISBN 0313274975 9780313274978 a b R Tapper AZERBAIJAN vi Population and its Occupations and Culture 24 Eylul 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi ENCYCLOPAEDIA IRANICA 1988 S 234 238 a b c Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 37 Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 31 a b Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 25 Grigoriev Sergei 2000 Ob etnicheskoj prinadlezhnosti shiitov Afganistana On the ethnicity of the Shiites of Afghanistan Vostok istoriya i kultura Rusca Saint Petersburg ss 32 46 Kyzylbashi pervonachalno sostoyavshie iz predstavitelej semi maloaziatskih tyurkoyazychnyh plemen rumlu shamlu ustadzhlu afshar kadzhar tekelyu i zulkadar govorivshih na azerbajdzhanskom yazyke byli s XV v odnoj iz glavnyh voenno politicheskih opor Sefevidskogo gosudarstva a b Petrushevskij 1949 ss 71 a b c Petrushevskij 1949 ss 48 Faiq Sukurbeyli tarixci etnoqraf felsefe doktoru 2019 Kolani qedim turk tayfasi www elibrary az Azerice 8 Subat 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 28 Kasim 2022 KB1 bakim Birden fazla ad yazar listesi link Putevye zametki arm Pchela Armenii 1885 Թիվ 65 Էջ 3 Ibrahimov T 2019 Traces of the Oghuz Tribe Ulayundlug Ala Yundlu Ala Atly with pinto horses in Azerbaijan Agaev G D Zaselenie Azerbajdzhana tyurkami Dannye etnotoponimii o rasselenii tyurkoyazychnyh plemen v Azerbajdzhane XI XV vv Ch 1 Etnicheskaya onomastika sbornik statej M Nauka 1984 Bunyadov Z Memmedov H Irevan eyaletinin icmal defteri Baki 1997 Enver Cingizoglu Mosullu oymagi Soy dergisi 7 15 2008 seh 47 56 a b Zaselenie Azerbajdzhana tyurkami Sbornik Etnicheskaya onomastika Akademiya nauk SSSR Institut etnografii imeni N Mikluho Maklaya Izdatelstvo Nauka M 1984g Archived Eylul 23 2009 at the Wayback Machine 23 Eylul 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi R Khanam Encyclopaedic ethnography of Middle East and Central Asia J O tom 2 Str 126 127 Rossijskij etnograficheskij muzej Glossarij Bayaty 21 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Roger Savory The Qajars Last of the Qezelbas Society and Culture in Qajar Iran edited by Elton L Daniel 2002 James Stuart Olson Lee Brigance Pappas Nicholas Charles Pappas An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires 29 Haziran 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Orijinal metin Ingilizce KAJAR The Kajars are considered a subgroup of the Azerbaijanis Historically they have been a Turkic Tribe who lived in Armenia In the seventeenth and eighteenth centuries when the Safavids tried to conquer the region the Kajars settled in the Karabakh Khanate of western Azerbaijan Agha Mohammed a Kajar leader overturned the Zend dynasty in Iran and established Kajar control in the area This arrangement lasted u il Reza Shah came to power in Iran in 1925 The Kajar population today exceeds 35 000 people the vast majority of whom live in Iran Gaҹarlar Azerbajdzhanskaya sovetskaya enciklopediya Pod red Dzh Kulieva B Glavnaya redakciya Azerbajdzhanskoj sovetskoj enciklopedii 1979 T III azerb Maeda Hirotake The Forced Migrations and Reorganization of the Regional Order in the Caucasus by Safavid Iran Preconditions and Developments described by Fazli Khuzani Osamu Leda Tomohiko Uyama Reconstruction and interaction of Slavic Eurasia and its neighboring worlds Sapporo Slavic Research Center Hokkaido University 2006 S 246 ISBN 4938637391 Petrushevskij 1949 ss 128 129 Mary Jo DelVecchio Good The Changing Status and Composition of an Iranian Provincial Elite Michael E Bonine Nikki R Keddie Modern Iran the dialectics of continuity and change Albany USA State University of New York Press 1981 S 269 288 ISBN 0873954653 D Eremeev 1971 Etnogenez turok Proishozhdenie i osnovnye etapy etnicheskoj istorii Moskva Nauka 22 Temmuz 2020 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 4 Temmuz 2021 Kangarlu statya iz Encyclopaedia Iranica P Oberling K N Smirnov MATERIALY PO ISTORII I ETNOGRAFII NAHIChEVANSKOGO KRAYa Tiflis 1934 Arhivirovano 6 dekabrya 2017 goda S Abrahams A historiographical study and annotated translation of volume 2 of the Afzal al Tavarikh by Fazli Khuzani al Isfahani p 238 Ali Sinan BILGILI Azerbaycan Turkmenleri Tarihi Turkler Ansiklopedisi Ortacag Ankara 2002 Statya AFSAR Archived Nisan 29 2011 at the Wayback Machine 29 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Richard V Weekes Muslim peoples a world ethnographic survey AZERI Str 56 Rossijskij etnograficheskij muzej Afshary 24 Mayis 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Antropologicheskie issledovaniya v Afganistane M 1967 4 S 87 afshary libo eshyo sohranili v bytu tyurkskij yazyk libo pomnyat chto na etom yazyke oni nazyvayut ego azeri govorili ih predki a b George A Bournoutian Qarabaghʹnamah Jamal Javanshir Qarabaghi from the Javanshir tribe of Dizak from the of Sarijalu which was a group within the Bahmanli tribe who in olden days had come from Turkestan They were a part of the famous Afshar tribe The Encyclopaedia of Islam Tom 10 H Horst Timur und Ḫōga ʿAli Ein Beitrag zur Geschichte der Ṣafawiden Akad der Wiss und der Lit Abh der Geistes und Sozialwiss Kl 1958 2 Wiesbaden 1958 cf the comments by V Minorsky in OLZ 58 1963 590 92 Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 30 a b Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 32 Muhamedova Z B Issledovaniya po istorii turkmenskogo yazyka XI XIV vv po dannym araboyazychnyh filologicheskih sochinenij Tekst Avtoreferat dis na soiskanie uchenoj stepeni kandidata filologicheskih nauk 665 Search RSL search rsl ru Data obrasheniya 24 iyulya 2021 a b c Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 34 F Zarinebaf Shahr Tabriz under Ottoman Rule 1725 1731 p 19 Ataniyazov S Dictionary of the Turkmen ethnonyms Ylym Ashgabat 1988 a b V Minorsky Baharlu angl Encyclopaedia of Islam Second Edition Brill Arhivirovano 21 yanvarya 2022 goda The History of Persia London 1829 I s 237 a b c N A Baskakov Vvedenie v izuchenie tyurkskih yazykov s 265 KARADAGCY Bolshaya rossijskaya enciklopediya elektronnaya versiya 26 Kasim 2021 tarihinde kaynagindan arsivlendi a b c Azerbajdzhancy Rusca Bolshaya sovetskaya enciklopediya M Sovetskaya enciklopediya 1969 1978 6 Temmuz 2017 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 17 Temmuz 2020 a b Azerbajdzhancy armyane ajsory Narody Perednej Azii M Izd vo Akademii nauk SSSR 1957 s 286 Garaҝozlүlәr Azerbajdzhanskaya sovetskaya enciklopediya Pod red Dzh Kulieva 1979 T III S 62 Materialy po istorii turkmen i Turkmenii T II XVI XIX vv Iranskie buharskie i hivinskie istochniki s 228 Joshua Project Nafar Nafar Turk in Iran Ingilizce 27 Mart 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Azerbaijani South Ethnologue Ingilizce 27 Mart 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Nafar Glottolog 27 Mart 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Azerbaijani South Aynallu language Ingilizce globalrecordings net Arsivlenmesi gereken baglantiya sahip kaynak sablonu iceren maddeler link KB1 bakim Tanimlanamayan dil link a b Louis Ligeti Sur la langue des Afchars d Afghanistan fr Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae 1957 Vol 7 no 2 3 P 109 156 En parlant des Afchars M Caferoglu fait remarquer qu ils constituent la plus grande tribu des Turkmenes d Anatolie Ce faisant M Caferoglu s est conforme a l usage general qui veut voir dans les Afchars avec les Qajar les Qara qoyunlu51 etc des Turkmenes Mais ainsi qu on vient de le voir plus haut les Afchars d Afghanistan tout aussi bien que ceux d Anatolie parlent l azeri et non pas le turkmene Il n y a aucune raison de supposer qu il en serait autrement quant aux autres groupes afchars dont la langue est encore inconnue Ceci revient a dire qu apparemment il y a une contradiction autour du nom turkmene en realite nous avons la affaire a un terme a double entente Au point de vue linguistique le terme turkmene a un sens bien defini et tres precis il est reserve a un membre du groupe oghouz des langues turques notamment a la langue turkmene actuelle et historique avec ses nombreux dialectes Au point de vue historique si l on veut ethnique le terme turkmene possede une acception plus large et a la fois plus vague D apres Kasyari les Oghouz font partie des Turkmenes d autres cherchent a attribuer le nom de Turkmenes aux Turcs nomades 52 Il est evident que les deux acceptions ne se couvrent pas l une l autre sur tous les points Azerbaycan toponimlerinin ensiklopedik lugeti II cild Baki Serq Qerb 2007 s 119 N Bendeliyev Dagliq Sirvanin toponimleri Baki Elm s 143 145 Butkov P G Materialy dlya novoj istorii Kavkaza s 1722 po 1803 god Ch 1 Sankt Peterburg 1869 S 249 Istoriya vojny i vladychestva russkih na Kavkaze Tom I Kniga 2 SPb 1871 30 Ocak 2020 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 7 Mart 2021 a b c Mamedli 2017 s 27 N G Volkova Etnicheskie processy v Zakavkaze v XIX XX vekah Kavkazskij Etnograficheskij sbornik IV chast Institut Etnografii im N N Mikluho Maklaya AN SSSR Moskva Nauka 1969 str 4 Institut etnologii i antropologii im N N Mikluho Maklaya Kavkazskij etnograficheskij sbornik www history az 25 Agustos 2011 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 17 Eylul 2021 Orijinal metin Rusca Kogda zhe David Stroitel v nachale XII v usilivaya voennuyu mosh Gruzii poselyaet v strane 45 tys kipchakskih semej to tem samym obrazuetsya znachitelnyj massivy tyurkoyazychnogo naseleniya Period nastupleniya persidskih shahov na Gruziyu ostavlyaet sled poseleniem v 1480 h gg azerbajdzhancev po yuzhnym rubezham strany po r Akstafe Debet i dr kazahskaya pambakskaya i shuragelskaya gruppy Savina V I 1980 Etnonimy i toponimii Irana Onomastika Vostoka M Nauka s 151 Farzalibejli Sh Guba tarihi B 2001 S 34 35 Spisok naselyonnyh mest Bakinskoj gubernii Spiski naselennyh mestnostej Rossijskoj imperii Po Kavkazskomu krayu Bakinskaya guberniya Tiflis 1870 T LXV S 87 Ferrux Ehmedov Gencenin tarix yaddasi Sirvannesr 1998 S 162 167 Kurbanov 2010 ss 241 242 Armenian Cultural Monuments in the Region of Karabagh Yerevan Gitutiun Publishing House 2001 p 169 Map of Armenia and Adjacent Countries by and F Oswald in Armenia Travels and Studies London Longmans 1901 Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 36 Cumans Archived Ocak 20 2010 at the Wayback Machine 20 Ocak 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi The Don and the North Caucasus in the 4th 12th centuries Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 2002 ss 29 Bronevskij S M Novejshie geograficheskie i istoricheskie izvestiya o Kavkaze Chast II M V tipografii S Selivanovskago 1823 S 434 ḴALAJ i TRIBE 2 Mart 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Encyclopaedia Iranica December 15 2010 Pierre Oberling Sheki istorich oblast v Azerbajdzhane statya iz Bolshoj sovetskoj enciklopedii Orijinal metin Rusca Kak nezavisimoe gosudarstvennoe obrazovanie upominalos s konca 14 v Vladetelem Sh byl Sidi Ahmed Orlat iz tyurkizirovannogo mongolskogo plemeni orlatov Sovetskaya istoricheskaya enciklopediya statya Pod red E M Zhukova Sheki Sovetskaya istoricheskaya enciklopediya M Sovetskaya enciklopediya 1973 1982 Orijinal metin Rusca V poslemong vremya Sh kak nezavisimoe gosudarstvennoe obrazovanie upominaetsya s kon 14 v Vladetelem Sh byl Sidi Ahmed Orlat iz tyurkizirovannogo mong plemeni orlatov Petrushevskij I P Gosudarstva Azerbajdzhana v XV veke Sheki v XV veke Sbornik statej po istorii Azerbajdzhana Izdatelstvo Akademii nauk Azerbajdzhanskoj SSR 1949 S 184 Orijinal metin Rusca Sheki kak bylo skazano v konce XIV v sostavlyala otdelnoe nezavisimoe vladenie Togdashnij vladetel ego Sidi Ahmed Orlat po vidimomu proishodil iz azerbajdzhanizirovannogo mongolskogo plemeni orlatov Kogda utverdilis zdes eti vladeteli neizvestno Magomedkhan Magomedkhanov Building of the Tower of Babel Ethnolinguistic Processes in Dagestan Russian Academy of Sciences Dagestan Science Centre page 290 Agaev G D Dannye etnotoponimii o rasselenii tyurkoyazychnyh plemyon v Azerbajdzhane XI XV vv Etnicheskaya onomastika Nauka 1984 S 149 Ghiasian Mohamad Reza 4 Mayis 2018 The Topkapi Manuscript of the Jamiʿ al Tawarikh Hazine 1654 from Rashidiya to the Ottoman Court A Preliminary Analysis Iranian Studies Ingilizce 51 3 ss 399 425 doi 10 1080 00210862 2018 1428085 ISSN 0021 0862 2 Ekim 2023 tarihinde kaynagindan arsivlendi21 Mart 2024 Mustafayev 2021 ss 87 Daniel T Potts 2014 Nomadism in Iran From Antiquity to the Modern Era s 7 Indeed the Bayundur clan to which the Aq qoyunlu rulers belonged bore the same name and tamgha symbol as that of an Oghuz clan Faruk Sumer 1988 2016 UZUN HASAN o 882 1478 Akkoyunlu hukumdari 1452 1478 TDV Encyclopedia of Islam 44 2 vols in Turkish Istanbul Turkiye Diyanet Foundation Centre for Islamic Studies H B Paksoy 1989 Alpamysh Central Asian Identity Under Russian Rule p 84 Ismail Aka 2005 Makaleler in Turkish Vol 2 Berikan Kitabevi p 291 Mustafayev 2021 ss 89 Mustafayev 2021 ss 88 a b Boratov 2010 s 56 57 Boratov 2010 s 40 Boratov 2010 s 48 49 a b Boratov 2010 s 60 61 a b c Boratov 2010 s 58 59 a b ASE 1981 s 408 Karakashly K Ob ajrumah Baku Izdanie Obshestva Obsledovaniya i Izucheniya Azerbajdzhana 1929 S 40 Gadzhieva 1990 ss 26 Mamedli 2017 s 6 Sadyhov B P Ob upotreblenii nekotoryh affiksov v ajrumskom govore azerbajdzhanskogo yazyka Sovetskaya tyurkologiya Baku 1981 5 S 63 Gadzhieva N Z Tyurkoyazychnye arealy Kavkaza M Nauka 1979 S 246 Gusejnzade A Paralleli oguzskih etnonimov v sovremennoj toponimii Azerbajdzhanskoj SSR Sovetskaya tyurkologiya Baku 1977 4 S 49 Larry Clark Turkmen Reference Grammar str 19 Otto Harrassowitz Verlag 1998 MacDonald Brian W 1997 Tribal Rugs Treasures of the Black Tent Woodbridge Suffolk England Antique Collectors Club pp 115 116 ISBN 978 1 85149 268 8 Efqanistanda yasayan Azerbaycan esilli Avsarlar ucun tehsil merkezi yaradilib 7 Subat 2025 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Ocak 2025 KARADAGCY Bolshaya rossijskaya enciklopediya elektronnaya versiya 26 Kasim 2021 tarihinde kaynagindan arsivlendi Languages of Iran 3 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 28 Ocak 2010 Qaragozlu Glottolog 9 Temmuz 2021 tarihinde kaynagindan arsivlendi Baharlu Glottolog 21 Ocak 2022 tarihinde kaynagindan arsivlendi Azerbaijani South Ethnologue Languages of the World Seventeenth edition Dallas Texas SIL International 16 Haziran 2016 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 11 Nisan 2013 Karapapahi arh 14 dekabrya 2022 Kancelyariya konfiskacii Kirgizy M Bolshaya rossijskaya enciklopediya 2009 S 82 Bolshaya rossijskaya enciklopediya v 35 t gl red Yu S Osipov 2004 2017 t 13 ISBN 978 5 85270 344 6 Gadzhieva 1990 ss 27 Baskakov 1964 ss 27 28 Afshar Sistani Iradzh K poznaniyu plemen kochevyh plemen i plemennyh soyuzov kochevnikov Irana Tegeran 1987 S 104 105 Mustafayev A H Azerbaycanin maddi medeniyyet tarixi etnoqrafik materiallar esasinda tipoloji tedqiqat azerb Baku Baki Universiteti nesriyyati 2009 S 203 Ehmedov Ferrux 1998 Gencenin tarix yaddasi Azerice Baki Sirvannesr s 135 18 Eylul 2024 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 18 Eylul 2024 Hanchobany v BSE 16 Haziran 2009 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 7 Ocak 2016 Abdullaeva S A Narodnyj muzykalnyj instrumentarij Azerbajdzhana muzykovedchesko organologicheskoe issledovanie Baku Elm 2000 S 242 301 Selimov Sagani T Q Azerbaycan toyu enene ve muasirlik Baku ADPU 2008 S 146 Istoriya Azerbajdzhana Baku Izd vo AN Azerbajdzhanskoj SSR 1960 T 2 S 124 M G Rafili Ahundov Zhizn zamechatelnyh lyudej Molodaya gvardiya 25 000 nus M Pod obshej redakciej Dzh Dzhafarova 1959 seh 192 Genc rejissorlarin kino yaradiciligi 1 Temmuz 2023 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 16 Agustos 2017 Jonathan M Bloom Sheila Blair The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture Oxford University Press 2009 T 2 S 235 247 513 s ISBN 9780195309911 Orijinal metin Ingilizce In medieval Azerbaijan threedimensional stone figures of ancestors known as baba Azeri forefather marked the territory of different tribal settlements Mahfuza G Zejnalova Obzor istoricheskih i kulturnyh vzaimosvyazej tyurkskih narodov Centralnoj Azii i Azerbajdzhana s drevnejshih vremen do konca XVIII v GlobalTurk Mehdi Zarif Kovry Perevod s ital I Zamojskoj M AST 2006 str 16 19 188 ISBN 5 17 033764 7 Bibliyografya span 1992 An Introduction to the History of the Turkic Peoples Otto Harrasowitz ISBN 978 3 447 03274 2 KB1 bakim Birden fazla ad yazar listesi link I P Petrushevskij Ocherki po istorii feodalnyh otnoshenij v Azerbajdzhane i Armenii v XVI nachale XIX vv Leningrad Izdatelstvo Leningradskogo Gosudarstvennogo Ordena Lenina Universiteta imeni A A Zhdanova 1949 Mustafayev Shahin 2021 Genealogical Legends As a Reflection of the Historical Memory of the Ancient Oghuzes NARODY I RELIGII EVRAZII Tom 26 1 s 82 96 25 Mart 2024 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 25 Mart 2024 Tapper R Frontier Nomads of Iran A Political and Social History of the Shahsevan Cambridge University Press 1997 Turkler Ansiklopedisi Cilt 7 Ankara Yeni Turkiye Yayinlari 2002 s 1397 ISBN 975 6782 33 1 10 Eylul 2019 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 17 Nisan 2024 Mamedli A Soloveva L T Azerbajdzhancy M Nauka 2017 708 s Baskakov N A Karapapahi ili terekeme i izuchenie ih yazyka iz materialov po azerbajdzhanskim dialektam Armenii Kratkie soobsheniya Instituta narodov Azii Vyp 65 M Nauka 1964 S 27 Gadzhieva S Sh Dagestanskie terekemency XIX nachalo XX v Istoriko etnograficheskoe issledovanie Nauka 1990 216 s ISBN 5 02 016761 4 Boratav P 2010 DEDE KORKUT HIKAYELERINDEKI TARIHI OLAYLAR VE KITABIN TELIF TARIHI Journal of Turkology 13 31 62 https doi org 10 18345 tm 18399 Kitabi Dәdә Gorgud az Azerbajdzhanskaya sovetskaya enciklopediya Pod red Dzh Kulieva Baku Glavnaya redakciya Azerbajdzhanskoj sovetskoj enciklopedii 1981 T V S 408 Nagdaliev Farhad 2006 Hany Nahichevanskie v Rossijskoj Imperii PDF Moskva Novyj Argumen s 432 ISBN 5 903224 01 6 Sulejmanov F I O znamenah azerbajdzhanskih polkov uchastvovavshih v russko tureckoj vojne 1828 1829 gg Materialy po istorii Azerbajdzhana Baku 1962 T V Kurbanov Aydogdy 2010 The Hephthalites Archaeological and Historical Analysis PDF PhD Berlin Berlin Freie Universitat Retrieved 5 September 2012 via Freie Universitat Berlin Repository Kategoriler Azerbaycan da kulturAzerbaycan TurkleriGizli kategoriler Webarsiv sablonu wayback baglantilariKB1 bakim Birden fazla ad yazar listesiArsivlenmesi gereken baglantiya sahip kaynak sablonu iceren maddelerKB1 bakim Tanimlanamayan dilISBN sihirli baglantisini kullanan sayfalarKirmizi baglantiya sahip ana madde sablonu iceren maddeler