Azərbaycanca
Deutsch
日本語
Lietuvos
සිංහල
Türkçe
Українська
United State
Ebû Bekir bin Ömer bin İbrahim bin Turgut, bazen el-Sanhâcî veya el-Lamtuni'nin son ekidir (ö. 1087; Arapça: أبو بكر بن عمر) Lemtûne Berberi kabilesinin reisi ve 1056'dan ölümüne kadar Murâbıtların emiriydi. Fas'ın Marakeş şehrini kurduğu kabul edilir ve onun yönetimi altında sapkın Barghawatalar yok edilmiştir. Seferleri arasında Gana İmparatorluğu'na saldırmak da olabilir, ancak tarihçiler arasında Murâbıtların Sahra altı devletler üzerindeki etkisi ve ilişkileri tartışmalıdır. Ebû Bekir, 1087 yılının Kasım ayında, bugünkü Moritanya'da zehirli bir okla öldürüldü.
| أبو بكر بن عمر Ebû Bekir bin Ömer | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Amir Al-Muslimin | |||||
 Ebû Bekir bin Ömer adına basılan sikke | |||||
| Murâbıtlar emiri | |||||
| Hüküm süresi | 1056 – 1087 | ||||
| Önce gelen | |||||
| Sonra gelen | Yusuf bin Taşfin | ||||
| Partitioned rule | 1072 – 1087 | ||||
| Co-ruler | Yusuf bin Taşfin (1072 - 1087) | ||||
| Doğum | Bilinmiyor | ||||
| Ölüm | 1087 | ||||
| Eş(ler)i | (e. 1068; boş. 1071) Fâtimata Sal (y.1086) | ||||
| Çocuk(lar)ı | Amadou ben Boubakar | ||||
| |||||
| Babası | Umar ben Ibrahim al-Lamtuni | ||||
| Annesi | Safiya al-Djedaliya | ||||
| Dini | İslam | ||||
Arka plan
Ebû Bekir bin Ömer, Lemtûne Berberilerinin bir kolu olan 'a mensuptu. Amcası Yahya İbn İbrahim, 1040'ların başlarında Mâlikî alimi Abdullah bin Yasin ile birlikte Murâbıtlar (Murâbıtun) hareketini başlatan Lemtûne kabilesinin reisiydi.
Emir el-Müslimin
Yahyâ bin Ömer'in 1056 baharında Tabfarilla Muharebesi'nde ölmesi üzerine, manevi lider Abdullah bin Yasin, Ebu Bekir'i Murâbıtlar'ın yeni askeri komutanı ve emiri olarak atamıştır. Aynı yıl Ebu Bekir, Zenate konfederasyonunun Magrava'sından Sijilmassa'yı geri almıştır. Şehir daha önce Yahya tarafından alınmış ancak daha sonra kaybedilmiş; Ebu Bekir 1056'nın sonlarında şehri kesin olarak Murâbıtlar adına geri almıştır.
Ebu Bekir, Sijilmassa'yı bir daha kaybetmemek için, güney Fas'ın yollarını ve vadilerini güvence altına almak için bir sefer başlatmıştır. Derhal Draa vadisini ele geçirmiş, sonra Anti-Atlas'ın kenarı boyunca (Lemta ve 'nın (Jazzula) Sanhâce kabilelerinin Murâbıt hareketine bağlılığını alarak) Vadi Nul boyunca ilerlemiştir. Ebu Bekir, 1057 yılında güney Fas'taki Sous vadisinin fethine öncülük ederek yerel başkent Taroudannt'ı ele geçirmiştir. Abdullah bin Yasin, müzakereler sonucunda Yüksek Atlas Dağları'ndaki Mesmuda Berberileriyle bir ittifak kurmuş ve bu da Murâbıtların dağ sıralarını çok az bir olayla geçmelerini ve 1058'de çok az bir direnişle Zenata yönetimindeki kritik Aghmat kalesini ele geçirmelerini sağlamıştır. İlerlemelerinin kolay olmasından hoşnut olan Abdullah bin Yasin, yalnızca hafif bir korumayla Batı Fas'taki Berghwata topraklarına girdi ve hemen öldürüldü. O sıralarda Ağmat'ın kuzeyindeki bölgeyi temizleyen Ebu Bekir, Murâbıt ordusunu bölgeden dolaştırarak acımasız bir intikam harekâtıyla Berghwata'yı fethetmiştir.
Manevi lider Abdullah bin Yasin'in ölümüyle Murâbıtlar, Ebû Bekir'in tek başına komutası altına girmişlerdir. Ebû Bekir, kendisinde dini otorite iddiasında bulunmadan Murâbıt programını yürütmeye devam etmiştir. Ebû Bekir, daha sonraki Murâbıt hükümdarları gibi, halife emir el-Müminin ("Müminlerin Komutanı") unvanı yerine, nispeten mütevazı bir unvan olan emir el-Müslimin ("Müslümanların emiri") unvanını almıştır.
Ebû Bekir, Güney Fas'ın karmaşık siyasetinde yolunu bulmasına yardımcı olan Ağmat'ın en zengin kadını Zeyneb en-Nefzeviye ile evlendi. Fakat çölde savaşan köylü Ebû Bekir, kalabalık Ağmat'ı ve oradaki saray hayatını boğucu buluyordu. 1060/61 yılında Ebû Bekir ve Sanhace yardımcıları şehri terk ederek Tensift Nehri kıyısındaki otlaklara çadırlarını kurdular ve sanki Sahra Çölü'ne geri dönmüşler gibi karargâhlarını kurmuşlardır. Zamanla çadırların yerini taş binalar alacak ve kamp alanı, o dönem için alışılmadık görünen, çöl yaşamını çağrıştıran, ekili palmiyeler ve vaha benzeri bir his veren Marakeş şehrine dönüşecekti.
Ebû Bekir, amcasının oğlu Yusuf bin Taşfin'i Ağmet'in başına getirmiş ve onu kuzeyde Zenata'ya karşı cepheyi koruma sorumluluğuyla görevlendirmiştir. 1060'lı yıllarda bir dizi sefer düzenleyen Ebû Bekir, Marakeş'te hüküm sürerken, Yusuf da Murâbıt ordularını kuzey Fas'a yönelterek Zenata kalelerini birer birer ele geçirmiştir. 1070 yılında Fas'ın başkenti Fez nihayet Murâbıtlar'ın eline geçmiştir. Ancak Murâbıtlar saflarında hoşnutsuzluk baş göstermişti.
Çöle Dönüş
Sahra'daki çöl klanlarının çoğu kuzeye yapılan seferleri pahalı ve anlamsız buluyordu. Daha önce Murâbıt koalisyonundan ayrılan Guddala kabilesi, diğer çöl kabilelerini de aynı yolu izlemeye çağırmaya başladı. Fez'in düşmesinden sonra, Fas'ın artık güvende olduğunu hisseden Ebû Bekir, çöl topraklarındaki anlaşmazlıkları yatıştırmak için Sahra'ya dönmenin zamanının geldiğine karar vermiştir. Kendisinin yokluğunda Fas'ın başına Yusuf bin Taşfin'i getirmiştir. Uzun süreli askeri seferler öncesinde Sanhâce kabileleri arasında yaygın olduğu üzere, Ebû Bekir, Zeyneb'i terk etmeden önce boşadı ve eğer korunmaya ihtiyacı varsa Yusuf ile evlenmesini tavsiye etti.
Sahra'daki huzursuzluğu bastıran Ebû Bekir, 1072'de kuzeye, Fas'a döndü. Fakat Yusuf bin Taşfin iktidarın tadını çıkarmıştı ve onu bırakmak istemiyordu. Yeni karısı Zeyneb'in zorlamasıyla Yusuf, Ebû Bekir ile Burnu ovasında (Marakeş ile Aghmat arasında) buluştu ve büyük miktarda altın, sığır ve diğer hediyelerle onu kuzeydeki toprakları kendisine bırakmaya ikna etti.Yusuf, eski liderine bir nezaket olarak, ölümüne kadar Ebu Bekir'in adını Murâbıtlar sikkelerinde tuttu.
Ebû Bekir, Murâbıtların güney kanadına komuta etmek için Sahra çölüne döndü, putperest Sudan'a baskın düzenledi ve belki de Gana İmparatorluğu'na saldırdı, ancak tarihçiler arasında Murâbıtların Sahra altı komşuları üzerinde egemenlik kurup kurmadıkları konusunda görüş ayrılıkları mevcuttur. Eğer Gana gerçekten fethedildiyse, bu büyük ihtimalle 1076 yılında Ebû Bekir'in oğlu Yahya tarafından yapılmıştır.
Ölümü
Moritanya sözlü geleneği, Ebû Bekir'in "Gangara" (Güney Moritanya'nın Tagant Bölgesi'nden Soninke Wangara) ile bir çatışmada öldürüldüğünü ve yaşlı, kör bir Gangara şefinin Khma geçidinde (Tagant ve Assab dağları arasında, Gana'ya giderken) zehirli bir okla vurularak öldürüldüğünü anlatır. Mezarı, Tidjikja'nın eteklerinde Quddiya'ya on the outskirts 15 km uzaklıkta Tagant bölgesindeki Maksam'dadır. Wolof sözlü geleneğine göre, Amar Godomat adlı bir Serer okçusu onu Rkiz gölü yakınlarında öldürdü (Godomat'ın adı görünüşe göre bu ölümden kaynaklanmaktadır).
Tarihlendirme
İbn Ebî Zer'i takiben, Ebû Bekir İbn Ömer'in ölümü genellikle 1087 olarak tarihlendirilir. Bu, o tarihe kadar Ebû Bekir adına Sicilmassa'da basılan sikkelerle desteklenmektedir. Ancak İbn İdhari, onun çöle dönüşünden sadece 3 yıl sonra, 1075 veya 1076'da öldüğünü kaydeder. İbn Ebî Zer'in anlatımındaki açık abartılar, belki de onun tarihlerine şüpheyle yaklaşmak için bir nedendir. Gana'ya karşı yapılan seferin muhtemelen Ebû Bekir'in oğlu Yahya tarafından yönetilmiş olması gerçeği de aynı şekildedir.
Hiçbir tarihçi şimdiye kadar, Murâbıt tarihçiliğinin İbn İdhari'nin kronolojisini, İbn Ebi Zar ve İbn Haldun'un aktardıklarının pahasına, Ebû Bekir'in ölüm tarihi dışında her aşamada ne kadar kolay benimsediğini açıklamamıştır.
Mirası
Kayıtlar az olsa da, Ebû Bekir'in yerine oğlu Güney Murâbıtlar'ın emiri olarak geçmiş ve 200 yıl sürecek bir hanedanlık kurmuş olabilir.
Sözlü gelenek, Ebû Bekirr'in vefatında hamile bir Fula eşi olan Fâtimata Sal'ı bıraktığını ve bu eşin efsanevi Amadou Boubakar ibn Ömer, daha çok Ndiadiane Ndiaye olarak bilinen, bir oğul doğurduğunu ve daha sonra Senegal Nehri'nin alt kesiminde Waalo'daki Wolof krallığını ve Jolof İmparatorluğu'nu kurduğunu kaydeder. Ancak iki tarih arasındaki fark, doğrudan bir bağlantı kurulmasını imkânsız kılıyor. Daha büyük olasılıkla Ndiaye, Ebû Bekir'in soyundan geliyordu ve hanedanın çöküşü üzerine iktidara gelen liderlerden biriydi.
Ayrıca bakınız
Kaynakça
- Özel
- ^ al-Fāsī, ʻAlī ibn ʻAbd Allāh Ibn Abī Zarʻ; al-Gharnāṭī, Ṣāliḥ ibn ʻAbd al-Ḥalīm (1860). Roudh el-Kartas: Histoire des souverains du Maghreb (Espagne et Maroc) et annales de la ville de Fès (Fransızca). Impr. impériale. s. 185.
The Emir Abou Beker ben Omar... had as mother Safiya, free woman, of the Djedala
- ^ Full patronymic record varies in the sources. Collating various sources, his full name was probably Abu Bakr ibn Umar ibn Talagagin (alias Ibrahim) ibn Turgut (or Turgit or Waraggut) ibn Wartantaq. See N. Levtzion and J.F.P. Hopkins, 200'0, editors, Corpus of Early Arabic Sources for West African History, University of Ghana, p.409.
- ^ trans. from Arabic by A. Graulle & G. S. Colin, Ahmed ben Khâled Ennâsiri (1925). Kitâb Elistiqsâ li-Akhbâri doual Elmâgrib Elaqsâ ["Le livre de la recherche approfondie des événements des dynasties de l'extrême Magrib"], vol. XXXI : Histoire du Maroc (Fransızca). . s. 136.
his first act, ..., was to march against the , firmly determined to fight them, after having taken God as his agent in the holy war he was about to wage against them. He slew many of them and made captives a large number of them,... The survivors converted again to Islam; Abu Bakr ibn Umar wiped out their heresy from the Maghrib.
- ^ de la Roncière, Charles (1925). La découverte de l'Afrique au Moyen Age, cartographes et explorateurs (Fransızca). Kahire: Sociéte royale de géographie d'Égypte.
- ^ Cortesão, Jaime (1975). Os Descobrimentos portugueses (Portekizce). 2. Livros Horizonte. s. 339.
- ^ Burkhalter 1992, s. 113.
- ^ Burkhalter 1992.
- ^ Conrad & Fisher 1982.
- ^ a b Burkhalter 1992, s. 111.
- ^ P. Semonin (1964) "The Almoravid Movement in the Western Sudan: A review of the evidence" Transactions of the Historical Society of Ghana, v.7: p.58
- ^ R.A. Messier (2010) The Almoravids and the Meanings of Jihad, Sant Barbar: Praeger. p.209
- ^ a b Hama, Boubou; Guilhem, Marcel (1965). Histoire du Niger: l'Afrique, le monde. Cours moyens (Fransızca). Ligel. s. 37.
- ^ Norris, H. T. (1982). The Berbers in Arabic Literature (İngilizce). Longman. s. 131. ISBN .
Abū Bakr ibn ' Umar, who is known locally as Ibn ' Āmir, was killed by a poisoned arrow in 1087
- ^ Le Colloque senghorien de Dakar (Fransızca). Presses universitaires de Dakar. 1998. s. 216.
- ^ Bulletin de l'Institut français d'Afrique noire: Sciences humaines. Série B (Fransızca). IFAN. 1955. s. 184.
- ^ Initiations et études africaines (Fransızca). IFAN. 1966. s. 26.
His grave, with his name but no date, is near . in (Mauritania)
- ^ a b "من عبق التاريخ | ميادين". meyadin.net. 1 Mayıs 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mayıs 2023.
martyred Prince Abu Bakr bin Amer around 464 AH in Maksam in the Tagant region, 15 km from Quddiya currently known, on the outskirts of Tidjikja
- ^ Mauny, Raymond (1961). Tableau géographique de l'Ouest africain au Moyen Age: d'après les sources écrites, la tradition et l'archéologie (Fransızca). IFAN. s. 49.
- ^ "Ce régicide dont l'exploit donna peut-être le signal de l'exode a ainsi pris le surnom de "Amar god o maat, "Amar (qui) sabre (le) roi"" Diouf, Marcel Mahawa, Lances mâles : Léopold Sédar Senghor et les traditions sérères, Centre d'études linguistiques et historiques par tradition orale, Niamey, 1996, p. 54
- ^ Conrad & Fisher 1982, s. 22.
- ^ Hazard, Harry (1952). The Numismatic History of Late Medieval North Africa. American Numismatic Society. s. 61-2. 26 Ocak 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Kasım 2024.
- ^ Conrad & Fisher 1982, s. 35.
- ^ Burkhalter 1992, s. 127.
- ^ a b Ba, Abdourahmane (2017). "Chapitre 1, Le Takrur Historique Et l'Héritage Du Fuuta Tooro". Villasante Cervello, Mariella; Taylor, Raymond (Ed.). Histoire et politique dans la vallée du fleuve Sénégal: Mauritanie. Hiérarchies, échanges, colonisation et violences politiques, VIIIe-XXIe siècle (Fransızca). Harmattan. s. 144.
- ^ Wade, Amadou ([1941], 1964) "Chronique du Walo sénégalais (1186-1855)", B. Cissé trans., V. Monteil, editor, Bulletin de l'IFAN, Series B, Vol. 26, no. 3/4, 440-98.
- Genel
- Burkhalter, Sheryl (1992). "Listening for Silences in Almoravid History: Another Reading of "The Conquest That Never Was."". History in Africa. Cilt 19. Erişim tarihi: 4 Kasım 2024.
- Conrad, David; Fisher, Humphrey (1982). "The Conquest that Never was: Ghana and the Almoravids, 1076. I. The External Arabic Sources". History in Africa. Cilt 9. Erişim tarihi: 4 Kasım 2024.
- , Part III, annotated Spanish translation by A. Huici Miranda, Valencia, 1963.
- & J.F.P. Hopkins, Corpus of early Arabic sources for West African history, Cambridge University Press, 1981, (reprint: Markus Wiener, Princeton, 2000, ). Contains English translations of extracts from medieval works dealing with the Almoravids; the selections cover some (but not all) of the information above.
wikipedia, wiki, viki, vikipedia, oku, kitap, kütüphane, kütübhane, ara, ara bul, bul, herşey, ne arasanız burada,hikayeler, makale, kitaplar, öğren, wiki, bilgi, tarih, yukle, izle, telefon için, turk, türk, türkçe, turkce, nasıl yapılır, ne demek, nasıl, yapmak, yapılır, indir, ücretsiz, ücretsiz indir, bedava, bedava indir, mp3, video, mp4, 3gp, jpg, jpeg, gif, png, resim, müzik, şarkı, film, film, oyun, oyunlar, mobil, cep telefonu, telefon, android, ios, apple, samsung, iphone, xiomi, xiaomi, redmi, honor, oppo, nokia, sonya, mi, pc, web, computer, bilgisayar
Ebu Bekir bin Omer bin Ibrahim bin Turgut bazen el Sanhaci veya el Lamtuni nin son ekidir o 1087 Arapca أبو بكر بن عمر Lemtune Berberi kabilesinin reisi ve 1056 dan olumune kadar Murabitlarin emiriydi Fas in Marakes sehrini kurdugu kabul edilir ve onun yonetimi altinda sapkin Barghawatalar yok edilmistir Seferleri arasinda Gana Imparatorlugu na saldirmak da olabilir ancak tarihciler arasinda Murabitlarin Sahra alti devletler uzerindeki etkisi ve iliskileri tartismalidir Ebu Bekir 1087 yilinin Kasim ayinda bugunku Moritanya da zehirli bir okla olduruldu أبو بكر بن عمر Ebu Bekir bin OmerAmir Al MusliminEbu Bekir bin Omer adina basilan sikkeMurabitlar emiriHukum suresi1056 1087Once gelenSonra gelenYusuf bin TasfinPartitioned rule1072 1087Co rulerYusuf bin Tasfin 1072 1087 DogumBilinmiyorOlum1087Es ler i e 1068 bos 1071 Fatimata Sal y 1086 Cocuk lar iAmadou ben BoubakarTam adiAbu Bakr ben Umar ben Ibrahim ben Turgut al LamtuniBabasiUmar ben Ibrahim al LamtuniAnnesiSafiya al DjedaliyaDiniIslamArka planEbu Bekir bin Omer Lemtune Berberilerinin bir kolu olan a mensuptu Amcasi Yahya Ibn Ibrahim 1040 larin baslarinda Maliki alimi Abdullah bin Yasin ile birlikte Murabitlar Murabitun hareketini baslatan Lemtune kabilesinin reisiydi Ebu Bekir bin Omer Rex Bubecar olarak etiketlenmis muhtemel tasviri 1413 in Portolan haritasi Emir el MusliminYahya bin Omer in 1056 baharinda Tabfarilla Muharebesi nde olmesi uzerine manevi lider Abdullah bin Yasin Ebu Bekir i Murabitlar in yeni askeri komutani ve emiri olarak atamistir Ayni yil Ebu Bekir Zenate konfederasyonunun Magrava sindan Sijilmassa yi geri almistir Sehir daha once Yahya tarafindan alinmis ancak daha sonra kaybedilmis Ebu Bekir 1056 nin sonlarinda sehri kesin olarak Murabitlar adina geri almistir Ebu Bekir Sijilmassa yi bir daha kaybetmemek icin guney Fas in yollarini ve vadilerini guvence altina almak icin bir sefer baslatmistir Derhal Draa vadisini ele gecirmis sonra Anti Atlas in kenari boyunca Lemta ve nin Jazzula Sanhace kabilelerinin Murabit hareketine bagliligini alarak Vadi Nul boyunca ilerlemistir Ebu Bekir 1057 yilinda guney Fas taki Sous vadisinin fethine onculuk ederek yerel baskent Taroudannt i ele gecirmistir Abdullah bin Yasin muzakereler sonucunda Yuksek Atlas Daglari ndaki Mesmuda Berberileriyle bir ittifak kurmus ve bu da Murabitlarin dag siralarini cok az bir olayla gecmelerini ve 1058 de cok az bir direnisle Zenata yonetimindeki kritik Aghmat kalesini ele gecirmelerini saglamistir Ilerlemelerinin kolay olmasindan hosnut olan Abdullah bin Yasin yalnizca hafif bir korumayla Bati Fas taki Berghwata topraklarina girdi ve hemen olduruldu O siralarda Agmat in kuzeyindeki bolgeyi temizleyen Ebu Bekir Murabit ordusunu bolgeden dolastirarak acimasiz bir intikam harekatiyla Berghwata yi fethetmistir Manevi lider Abdullah bin Yasin in olumuyle Murabitlar Ebu Bekir in tek basina komutasi altina girmislerdir Ebu Bekir kendisinde dini otorite iddiasinda bulunmadan Murabit programini yurutmeye devam etmistir Ebu Bekir daha sonraki Murabit hukumdarlari gibi halife emir el Muminin Muminlerin Komutani unvani yerine nispeten mutevazi bir unvan olan emir el Muslimin Muslumanlarin emiri unvanini almistir Ebu Bekir Guney Fas in karmasik siyasetinde yolunu bulmasina yardimci olan Agmat in en zengin kadini Zeyneb en Nefzeviye ile evlendi Fakat colde savasan koylu Ebu Bekir kalabalik Agmat i ve oradaki saray hayatini bogucu buluyordu 1060 61 yilinda Ebu Bekir ve Sanhace yardimcilari sehri terk ederek Tensift Nehri kiyisindaki otlaklara cadirlarini kurdular ve sanki Sahra Colu ne geri donmusler gibi karargahlarini kurmuslardir Zamanla cadirlarin yerini tas binalar alacak ve kamp alani o donem icin alisilmadik gorunen col yasamini cagristiran ekili palmiyeler ve vaha benzeri bir his veren Marakes sehrine donusecekti Ebu Bekir amcasinin oglu Yusuf bin Tasfin i Agmet in basina getirmis ve onu kuzeyde Zenata ya karsi cepheyi koruma sorumluluguyla gorevlendirmistir 1060 li yillarda bir dizi sefer duzenleyen Ebu Bekir Marakes te hukum surerken Yusuf da Murabit ordularini kuzey Fas a yonelterek Zenata kalelerini birer birer ele gecirmistir 1070 yilinda Fas in baskenti Fez nihayet Murabitlar in eline gecmistir Ancak Murabitlar saflarinda hosnutsuzluk bas gostermisti Cole DonusSahra daki col klanlarinin cogu kuzeye yapilan seferleri pahali ve anlamsiz buluyordu Daha once Murabit koalisyonundan ayrilan Guddala kabilesi diger col kabilelerini de ayni yolu izlemeye cagirmaya basladi Fez in dusmesinden sonra Fas in artik guvende oldugunu hisseden Ebu Bekir col topraklarindaki anlasmazliklari yatistirmak icin Sahra ya donmenin zamaninin geldigine karar vermistir Kendisinin yoklugunda Fas in basina Yusuf bin Tasfin i getirmistir Uzun sureli askeri seferler oncesinde Sanhace kabileleri arasinda yaygin oldugu uzere Ebu Bekir Zeyneb i terk etmeden once bosadi ve eger korunmaya ihtiyaci varsa Yusuf ile evlenmesini tavsiye etti Sahra daki huzursuzlugu bastiran Ebu Bekir 1072 de kuzeye Fas a dondu Fakat Yusuf bin Tasfin iktidarin tadini cikarmisti ve onu birakmak istemiyordu Yeni karisi Zeyneb in zorlamasiyla Yusuf Ebu Bekir ile Burnu ovasinda Marakes ile Aghmat arasinda bulustu ve buyuk miktarda altin sigir ve diger hediyelerle onu kuzeydeki topraklari kendisine birakmaya ikna etti Yusuf eski liderine bir nezaket olarak olumune kadar Ebu Bekir in adini Murabitlar sikkelerinde tuttu Ebu Bekir Murabitlarin guney kanadina komuta etmek icin Sahra colune dondu putperest Sudan a baskin duzenledi ve belki de Gana Imparatorlugu na saldirdi ancak tarihciler arasinda Murabitlarin Sahra alti komsulari uzerinde egemenlik kurup kurmadiklari konusunda gorus ayriliklari mevcuttur Eger Gana gercekten fethedildiyse bu buyuk ihtimalle 1076 yilinda Ebu Bekir in oglu Yahya tarafindan yapilmistir OlumuMoritanya sozlu gelenegi Ebu Bekir in Gangara Guney Moritanya nin Tagant Bolgesi nden Soninke Wangara ile bir catismada olduruldugunu ve yasli kor bir Gangara sefinin Khma gecidinde Tagant ve Assab daglari arasinda Gana ya giderken zehirli bir okla vurularak olduruldugunu anlatir Mezari Tidjikja nin eteklerinde Quddiya ya on the outskirts 15 km uzaklikta Tagant bolgesindeki Maksam dadir Wolof sozlu gelenegine gore Amar Godomat adli bir Serer okcusu onu Rkiz golu yakinlarinda oldurdu Godomat in adi gorunuse gore bu olumden kaynaklanmaktadir Tarihlendirme Ibn Ebi Zer i takiben Ebu Bekir Ibn Omer in olumu genellikle 1087 olarak tarihlendirilir Bu o tarihe kadar Ebu Bekir adina Sicilmassa da basilan sikkelerle desteklenmektedir Ancak Ibn Idhari onun cole donusunden sadece 3 yil sonra 1075 veya 1076 da oldugunu kaydeder Ibn Ebi Zer in anlatimindaki acik abartilar belki de onun tarihlerine supheyle yaklasmak icin bir nedendir Gana ya karsi yapilan seferin muhtemelen Ebu Bekir in oglu Yahya tarafindan yonetilmis olmasi gercegi de ayni sekildedir Hicbir tarihci simdiye kadar Murabit tarihciliginin Ibn Idhari nin kronolojisini Ibn Ebi Zar ve Ibn Haldun un aktardiklarinin pahasina Ebu Bekir in olum tarihi disinda her asamada ne kadar kolay benimsedigini aciklamamistir MirasiKayitlar az olsa da Ebu Bekir in yerine oglu Guney Murabitlar in emiri olarak gecmis ve 200 yil surecek bir hanedanlik kurmus olabilir Sozlu gelenek Ebu Bekirr in vefatinda hamile bir Fula esi olan Fatimata Sal i biraktigini ve bu esin efsanevi Amadou Boubakar ibn Omer daha cok Ndiadiane Ndiaye olarak bilinen bir ogul dogurdugunu ve daha sonra Senegal Nehri nin alt kesiminde Waalo daki Wolof kralligini ve Jolof Imparatorlugu nu kurdugunu kaydeder Ancak iki tarih arasindaki fark dogrudan bir baglanti kurulmasini imkansiz kiliyor Daha buyuk olasilikla Ndiaye Ebu Bekir in soyundan geliyordu ve hanedanin cokusu uzerine iktidara gelen liderlerden biriydi Ayrica bakinizIslam imparatorluklariKaynakcaOzel al Fasi ʻAli ibn ʻAbd Allah Ibn Abi Zarʻ al Gharnaṭi Ṣaliḥ ibn ʻAbd al Ḥalim 1860 Roudh el Kartas Histoire des souverains du Maghreb Espagne et Maroc et annales de la ville de Fes Fransizca Impr imperiale s 185 The Emir Abou Beker ben Omar had as mother Safiya free woman of the Djedala Full patronymic record varies in the sources Collating various sources his full name was probably Abu Bakr ibn Umar ibn Talagagin alias Ibrahim ibn Turgut or Turgit or Waraggut ibn Wartantaq See N Levtzion and J F P Hopkins 200 0 editors Corpus of Early Arabic Sources for West African History University of Ghana p 409 trans from Arabic by A Graulle amp G S Colin Ahmed ben Khaled Ennasiri 1925 Kitab Elistiqsa li Akhbari doual Elmagrib Elaqsa Le livre de la recherche approfondie des evenements des dynasties de l extreme Magrib vol XXXI Histoire du Maroc Fransizca s 136 his first act was to march against the firmly determined to fight them after having taken God as his agent in the holy war he was about to wage against them He slew many of them and made captives a large number of them The survivors converted again to Islam Abu Bakr ibn Umar wiped out their heresy from the Maghrib de la Ronciere Charles 1925 La decouverte de l Afrique au Moyen Age cartographes et explorateurs Fransizca Kahire Societe royale de geographie d Egypte Cortesao Jaime 1975 Os Descobrimentos portugueses Portekizce 2 Livros Horizonte s 339 Burkhalter 1992 s 113 Burkhalter 1992 Conrad amp Fisher 1982 a b Burkhalter 1992 s 111 P Semonin 1964 The Almoravid Movement in the Western Sudan A review of the evidence Transactions of the Historical Society of Ghana v 7 p 58 R A Messier 2010 The Almoravids and the Meanings of Jihad Sant Barbar Praeger p 209 a b Hama Boubou Guilhem Marcel 1965 Histoire du Niger l Afrique le monde Cours moyens Fransizca Ligel s 37 Norris H T 1982 The Berbers in Arabic Literature Ingilizce Longman s 131 ISBN 978 0 582 78303 4 Abu Bakr ibn Umar who is known locally as Ibn Amir was killed by a poisoned arrow in 1087 Le Colloque senghorien de Dakar Fransizca Presses universitaires de Dakar 1998 s 216 Bulletin de l Institut francais d Afrique noire Sciences humaines Serie B Fransizca IFAN 1955 s 184 Initiations et etudes africaines Fransizca IFAN 1966 s 26 His grave with his name but no date is near in Mauritania a b من عبق التاريخ ميادين meyadin net 1 Mayis 2023 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 1 Mayis 2023 martyred Prince Abu Bakr bin Amer around 464 AH in Maksam in the Tagant region 15 km from Quddiya currently known on the outskirts of Tidjikja Mauny Raymond 1961 Tableau geographique de l Ouest africain au Moyen Age d apres les sources ecrites la tradition et l archeologie Fransizca IFAN s 49 Ce regicide dont l exploit donna peut etre le signal de l exode a ainsi pris le surnom de Amar god o maat Amar qui sabre le roi Diouf Marcel Mahawa Lances males Leopold Sedar Senghor et les traditions sereres Centre d etudes linguistiques et historiques par tradition orale Niamey 1996 p 54 Conrad amp Fisher 1982 s 22 Hazard Harry 1952 The Numismatic History of Late Medieval North Africa American Numismatic Society s 61 2 26 Ocak 2025 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 5 Kasim 2024 Conrad amp Fisher 1982 s 35 Burkhalter 1992 s 127 a b Ba Abdourahmane 2017 Chapitre 1 Le Takrur Historique Et l Heritage Du Fuuta Tooro Villasante Cervello Mariella Taylor Raymond Ed Histoire et politique dans la vallee du fleuve Senegal Mauritanie Hierarchies echanges colonisation et violences politiques VIIIe XXIe siecle Fransizca Harmattan s 144 Wade Amadou 1941 1964 Chronique du Walo senegalais 1186 1855 B Cisse trans V Monteil editor Bulletin de l IFAN Series B Vol 26 no 3 4 440 98 GenelBurkhalter Sheryl 1992 Listening for Silences in Almoravid History Another Reading of The Conquest That Never Was History in Africa Cilt 19 Erisim tarihi 4 Kasim 2024 Conrad David Fisher Humphrey 1982 The Conquest that Never was Ghana and the Almoravids 1076 I The External Arabic Sources History in Africa Cilt 9 Erisim tarihi 4 Kasim 2024 Part III annotated Spanish translation by A Huici Miranda Valencia 1963 amp J F P Hopkins Corpus of early Arabic sources for West African history Cambridge University Press 1981 0 521 22422 5 reprint Markus Wiener Princeton 2000 1 55876 241 8 Contains English translations of extracts from medieval works dealing with the Almoravids the selections cover some but not all of the information above